Магари вазиди насимии зи сарви симбри ман

مگر وزید نسیمی ز سرو سیمبر من

Ки боз шуъла баровард оташи ҷигари ман

که باز شعله برآورد آتش جگر من

Хуҷастаи боди тулӯъи ту эй Суҳайли ямонӣ

خجسته باد طلوع تو ای سهیل یمانی

Ки рӯзи гашт ба иқболи талъатати саҳари ман

که روز گشت به اقبال طلعتت سحر من

Лабами зи сӯзи нафаси сӯхти дида аз туфи гиря

لبم ز سوز نفس سوخت دیده از تف گریه

Бсухт оташи ишқи ту ҷумлаи хушк ватар ман

بسوخت آتش عشق تو جمله خشک و تر من

Ба гиря гуфтам азин дар марои марон ба сари худ

به گریه گفتم ازین در مرا مران به سر خود

Ба ханда гуфт бар ин дар мё дигар ба сари ман

به خنده گفت بر این در میا دگر به سر من

з дидан ту ки маҳрӯм мондаам на зи даврии сет

ز دیدن تو که محروم مانده ام نه ز دوری ست

Ки чун парии зи латофат наоне аз назари ман

که چون پری ز لطافت نهانی از نظر من

зи ашку чеҳра ба роҳи ту симу зари бкшидм

ز اشک و چهره به راه تو سیم و زر بکشیدم

Ки хоки роҳи ту беҳтари зи ваҷҳи симу зари ман

که خاک راه تو بهتر ز وجه سیم و زر من

Макун ба илми назари айби ман ки дар дили ҷомӣ

مکن به علم نظر عیب من که در دل جامی

Ҷузи ин сифат набӯд шева дигар ҳунари ман

جز این صفت نبود شیوه دگر هنر من