Дорӣ ба ҷони ман камӣн эй ман камӣни ҳиндӯии ту

داری به جان من کمین ای من کمین هندوی تو

Хуии ту гар ҳаст ин чунин сад ҷони фидои хуии ту

خوی تو گر هست این چنین صد جان فدای خوی تو

Гуҳ бар дар бтхонаҳам гуҳ дар ҳарими хонқаҳ

گه بر در بتخانه ام گه در حریم خانقه

Алқсаҳи гирдам дар ба дар доим ба ҷусту ҷӯии ту

القصه گردم در به در دایم به جست و جوی تو

Бодои зи захми новакат дар синаи сад равзани маро

بادا ز زخم ناوکت در سینه صد روزن مرا

Бошад ки уфтад пуртӯй аз офтоб рӯй ту

باشد که افتد پرتوی از آفتاب روی تو

Рӯзу ҷафои човашони шабҳоу бими посбон

روز و جفای چاوشان شبها و بیم پاسبان

Ёрб ман озурдаи ҷон кӣ роҳ ёбам сӯии ту

یارب من آزرده جان کی راه یابم سوی تو

Якбораи дили бардоштам аз қилу қоли мадриса

یکباره دل برداشتم از قیل و قال مدرسه

Зини пас ба кунҷ майкада моием ва гуфту гӯии ту

زین پس به کنج میکده ماییم و گفت و گوی تو

То кӣ чу зоҳид бе ҷиҳати ореми сӯии қиблаи рӯ

تا کی چو زاهد بی جهت آریم سوی قبله رو

Миҳроби тоъати бас буд моро хами абрӯии ту

محراب طاعت بس بود ما را خم ابروی تو

Ҷомӣ кӣ аз хок дарат маҳрӯм монадӣ ин чунин

جامی کی از خاک درت محروم ماندی این چنین

Гар обрӯе доштӣ пеши сегон кӯии ту

گر آبرویی داشتی پیش سگان کوی تو