Манам имрӯзу ашки донаи дона

منم امروز و اشک دانه دانه

Ки рафт аз чашмами он дар ягона

که رفت از چشمم آن در یگانه

Наҷуед дил ба ҷузи он оризу хол

نجوید دل به جز آن عارض و خال

Надорад чораи мурғ аз обу дона

ندارد چاره مرغ از آب و دانه

зи баси афсонаи ишқ ту хондам

ز بس افسانه عشق تو خواندم

Миёни ошиқони гаштами фасона

میان عاشقان گشتم فسانه

Сурӯди ишқи ҳам бо ошиқони гӯй

سرود عشق هم با عاشقان گوی

Чаҳ донад зоҳиди хушки ин тарона

چه داند زاهد خشک این ترانه

Агар чаҳ сарвро боло баланд аст

اگر چه سرو را بالا بلند است

Намояди пеши қад ӯ миёна

نماید پیش قد او میانه

Магӯ он шӯхро Тифласту нодон

مگو آن شوخ را طفل است و نادان

Ки донад баҳри бӯсии сад баҳона

که داند بهر بوسی صد بهانه

Ҳадиси бӯса то кӣ ҷомии ин бас

حدیث بوسه تا کی جامی این بس

Ки май бӯсӣ ба хизмати остона

که می بوسی به خدمت آستانه