эй ки аз шохи гули латиф тарӣ

ای که از شاخ گل لطیف تری

Рӯй худ байн ба гул чаҳ май нигарӣ

روی خود بین به گل چه می نگری

Хоки поят шудан чаҳ суд кунад

خاک پایت شدن چه سود کند

Чун ту аз саркашӣ наме гузарӣ

چون تو از سرکشی نمی گذری

Гар зи ағёри пўшмт чаҳ аҷаб

گر ز اغیار پوشمت چه عجب

Ки марои чашми равшани дгарӣ

که مرا چشم روشن دگری

Ёр бо мо ва мо ба гирди ҷаҳон

یار با ما و ما به گرد جهان

Оҳи азин ғофилӣ ва бе хабарӣ

آه ازین غافلی و بی خبری

Раҳ ба кӯии висол осон аст

ره به کوی وصال آسان است

Гар кунад нури ишқи роҳбарӣ

گر کند نور عشق راهبری

Шери гардуни ншоидми саги кӯй

شیر گردون نشایدم سگ کوی

Гар маро аз сегон худ шимурӣ

گر مرا از سگان خود شمری

Ҷомӣ аз бандагон хосса туаст

جامی از بندگان خاصه توست

Нест зини ошиқони дрбдрӣ

نیست زین عاشقان دربدری