эй мурғи саҳар чанд кунӣ нолау зорӣ

ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

Аз дард ки май нолӣу андӯҳ ки дорӣ

از درد که می نالی و اندوه که داری

Гар ҳаст туро шавқи гулии хез чу булбул

گر هست تو را شوق گلی خیز چو بلبل

Бигузар ба тмошогаҳи гулҳои баҳорӣ

بگذر به تماشاگه گل های بهاری

Чун фохтагар шефтаи сарви равонӣ

چون فاخته گر شیفته سرو روانی

ӣнҷо чаҳ кунӣ тарафи чаманро чаҳ гузорӣ

اینجا چه کنی طرف چمن را چه گذاری

Неи не ғалатам ҳаст туро низ ғаму дард

نی نی غلطم هست تو را نیز غم و درد

Зон ма ки чу гули баҳри сафари басти иморӣ

زان مه که چو گل بهر سفر بست عماری

Ғами номаи ҳиҷрон ба пару боли ту бастам

غم نامه هجران به پر و بال تو بستم

Зинҳор ки онро ба сагонаш бисипорӣ

زنهار که آن را به سگانش بسپاری

Ман низ чу ту сӯхтаи доғи фироқам

من نیز چو تو سوخته داغ فراقم

Хоҳам ки чу онҷо барисӣ ёди ман оре

خواهم که چو آنجا برسی یاد من آری

Гар қиссаи ҷомии зи ту пурсади хабараши даҳ

گر قصه جامی ز تو پرسد خبرش ده

КоФтодаҳи зи ҳиҷри ту ба сад меҳнату хорӣ

کافتاده ز هجر تو به صد محنت و خواری

Дорад ба раҳати дидаи умед ки рӯзӣ

دارد به رهت دیده امید که روزی

Бози ое ва бар ваии назари лутфи гуморӣ

باز آیی و بر وی نظر لطف گماری