Маро бар диласт аз ту чун кӯҳи борӣ

مرا بر دل است از تو چون کوه باری

Вази он кӯҳи чашмам буд чашмаи сорӣ

وز آن کوه چشمم بود چشمه ساری

Вази он чашма сораст ҳар дами дамида

وز آن چشمه سار است هر دم دمیده

зи хӯни ҷигари гирди ман лолаи зорӣ

ز خون جگر گرد من لاله زاری

Чаҳ бошад ки рӯзӣ ба азми тамошо

چه باشد که روزی به عزم تماشا

Фитад сӯии ин лолаи зорат гузорӣ

فتد سوی این لاله زارت گذاری

Нрўбми раҳатро ба мижгон ки тарсам

نروبم رهت را به مژگان که ترسم

Нишинад ба домони пакети ғуборӣ

نشیند به دامان پاکت غباری

Хушо онкии ту ҷон ва ман бӯса хоҳам

خوشا آنکه تو جان و من بوسه خواهم

Ту не гӯйем дар ҷавоб ва ман оре

تو نی گوییم در جواب و من آری

зи роҳи карами пой бар дидаам на

ز راه کرم پای بر دیده ام نه

Ки дорам ба раҳи дидаи ашкборӣ

که دارم به ره دیده اشکباری

Ба марҳам мудово макун захми ҷомӣ

به مرهم مداوا مکن زخم جامی

Ки бошад зи теғи тўоши ёдгорӣ

که باشد ز تیغ تواش یادگاری