Субҳони ман таҳайюри фии зотаи сўоаҳ

سبحان من تحیر فی ذاته سواه

Фаҳми хирад ба кана камолаш набарда роҳ

فهم خرد به کنه کمالش نبرده راه

Аз мо қиёси соҳати қудсаш буд чунонк

از ما قیاس ساحت قدسش بود چنانک

Мӯрӣ кунад масоҳати гардуни зи қаъри чоҳ

موری کند مساحت گردون ز قعر چاه

Бар ваҳдаташи саҳифаи лориб ҳуҷҷат аст

بر وحدتش صحیفه لاریب حجت است

Инак навишта аз шҳдоллаҳ бар он гувоҳ

اینک نوشته از شهدالله بر آن گواه

Умрии хирад чу чашма «ҳо » чашмҳо кушод

عمری خرد چو چشمه «ها» چشمها گشاد

То бар камоли канаи илоҳи афканди нигоҳ

تا بر کمال کنه اله افکند نگاه

Лекин кашид оқибаташ дар ду дидаи майл

لیکن کشید عاقبتش در دو دیده میل

Шакл « алиф » ки ҳарф нахустаст аз илоҳ

شکل «الف » که حرف نخست است از اله

Тӯбо ки ҳашт равзаи пар аз шох ва барг ӯст

طوبی که هشت روضه پر از شاخ و برگ اوست

Ҳаст аз риёзи мкрмтши дастаи гиёҳ

هست از ریاض مکرمتش دسته گیاه

Шабҳои тор дар лагани нуқраи кӯби шох

شبهای تار در لگن نقره کوب شاخ

Равшан кунад зи машъали хуршеди шамъи моҳ

روشن کند ز مشعل خورشید شمع ماه

Қаҳҳор бемнозъу ғаффор бе малол

قهار بی منازع و غفار بی ملال

Дён бемуовину султон бе сипоҳ

دیان بی معاون و سلطان بی سپاه

Бо ғайр ӯ азоФти шоҳӣ буд чунонк

با غیر او اضافت شاهی بود چنانک

Бар як ду чӯби пораи зи шатранҷи номи шоҳ

بر یک دو چوب پاره ز شطرنج نام شاه

Онро ки сарфароз кунад аз кулоҳи фақр

آن را که سرفراز کند از کلاه فقر

Аз фарқи саракашони ҷаҳони дркшди кулоҳ

از فرق سرکشان جهان درکشد کلاه

Ваонро ки қомат аз кашиш ӯ буд камон

وان را که قامت از کشش او بود کمان

Сад сайди давлати афканд аз як хаданги оҳ

صد صید دولت افکند از یک خدنگ آه

Бар ёд ӯст айши ҷавонони майкада

بر یاد اوست عیش جوانان میکده

Ваз шавқ ӯст наъраи перони хонақоҳ

وز شوق اوست نعره پیران خانقاه

зи умеди бурдборӣ ӯ пушти мо ба кӯҳ

ز امید بردباری او پشت ما به کوه

Вази бим бениёзӣ ӯ рӯй мо чу коҳ

وز بیم بی نیازی او روی ما چو کاه

Ҷомӣ ки номаи амалашро наёмада

جامی که نامه عملش را نیامده

Унвон ба ғайри мзлмаҳи мазмуни биҷузи гуноҳ

عنوان به غیر مظلمه مضمون بجز گناه

Мӯии сиёҳро ба ҳавас мекунад сифед

موی سیاه را به هوس می کند سفید

Рӯй сифедро з гунаҳ мекунад сиёҳ

روی سفید را ز گنه می کند سیاه

Ҳолаши таби хиҷолату оҳ надомат аст

حالش تب خجالت و آه ندامت است

Ҳаргизи набӯдаи ҳол касе ин чунин табоҳ

هرگز نبوده حال کسی این چنین تباه

Гоҳе ки такя бар амал худ кунанд халқ

گاهی که تکیه بر عمل خود کنند خلق

ӯро мабод ҷузи карамати ҳеҷ такяи гоҳ

او را مباد جز کرمت هیچ تکیه گاه

Бо ӯ ба фазл кор кун эй мФзли Карим

با او به فضل کار کن ای مفضل کریم

Каз адли ту ба фазл ту меоварад паноҳ

کز عدل تو به فضل تو می آورد پناه

Зинсон ки феъл ӯст надорад забони узр

زینسان که فعل اوست ندارد زبان عذر

Зонҷо ки лутф туаст ту худ узр ӯ бихоҳ

زانجا که لطف توست تو خود عذر او بخواه