Ало эй моҳи авҷи дилрабое
الا ای ماه اوج دلربایی
Ки хайли некӯонро подшоиӣ
که خیل نیکوان را پادشایی
Макун то май туоне бе вафое
مکن تا می توانی بی وفایی
Ки давраст аз тариқи ошноӣ
که دور است از طریق آشنایی
Зиҳӣ дар дилрабоеи шӯху чолок
زهی در دلربایی شوخ و چالاک
Ҳазорон ҷони пакети сайди фитрок
هزاران جان پاکت صید فتراک
Ба роҳи тавсанат халқӣ шавад хок
به راه توسنت خلقی شود خاک
Савора ҳар гуҳ аз роҳии броиӣ
سواره هر گه از راهی برآیی
Шабӣ хоҳам ниҳон аз посбонат
شبی خواهم نهان از پاسبانت
Бимолам рух ба хоки остонат
بمالم رخ به خاک آستانت
Нагӯям ҳастам аз хайли сгонт
نگویم هستم از خیل سگانت
Ки чандин хуш набошад худситое
که چندین خوش نباشد خودستایی
Макун азми раҳил эй тарки сармаст
مکن عزم رحیل ای ترک سرمست
Ки хоҳад шуд Аннани ақлам аз даст
که خواهد شد عنان عقلم از دست
Маро чун риштаи ҷон бо ту пайваст
مرا چون رشته جان با تو پیوست
Набошад тоқати рӯзи ҷудоӣ
نباشد طاقت روز جدایی
Чу гули кӯро баради боди баҳорӣ
چو گل کو را برد باد بهاری
Ба сад таъҷил май ронии иморӣ
به صد تعجیل می رانی عماری
Ман аз пай чун ҷараси нолон ба зорӣ
من از پی چون جرس نالان به زاری
Буд раҳмӣ кунӣ Лутфии намое
بود رحمی کنی لطفی نمایی
Ба ҷон омад зи дарди давряти дил
به جان آمد ز درد دوریت دل
Ғами ҳиҷрони аҷаби кории сети мушкил
غم هجران عجب کاری ست مشکل
Ба сӯрат гарчи рафтӣ аз муқобил
به صورت گرچه رفتی از مقابل
Ҳануз андари миёни ҷони мое
هنوز اندر میان جان مایی
На дардамро давои пайдо на марҳам
نه دردم را دوا پیدا نه مرهم
Сазад гар набудам пурвои олам
سزد گر نبودم پروای عالم
Ману кунҷи фироқу гӯшаи ғам
من و کنج فراق و گوشه غم
Ту бо сад ъушрат акнӯн то куҷое
تو با صد عشرت اکنون تا کجایی
Гуҳ аз дили нола бар гардуни расонам
گه از دل ناله بر گردون رسانم
Гуҳӣ аз дидаи сайл хӯн фишонам
گهی از دیده سیل خون فشانم
Чу донеи ошкороу ниҳонам
چو دانی آشکارا و نهانم
зи ҳоли ман чунин ғофил чарое
ز حال من چنین غافل چرایی
Бирав ҷомӣ ба сӯзу дарди дрсоз
برو جامی به سوز و درد درساز
Макун чун авд ҳар дами нолаи оғоз
مکن چون عود هر دم ناله آغاز
Касе кӯ монад аз дилдори худ боз
کسی کو ماند از دلدار خود باز
зи дарду ғам куҷо ёбад раҳоӣ
ز درد و غم کجا یابد رهایی