эй рӯй ту моҳи олами орой

ای روی تو ماه عالم آرای

Чун моҳи зи парда рӯй бинмоӣ

چون ماه ز پرده روی بنمای

Чун турраи ту шикаста ҳолем

چون طره تو شکسته حالیم

Бар ҳоли шикастагон бибахшоӣ

بر حال شکستگان ببخشای

Гуфтӣ суханӣ ва лаб гузидӣ

گفتی سخنی و لب گزیدی

Тӯтӣ набӯд чунин шкрхоӣ

طوطی نبود چنین شکرخای

Холи ту балои ҷони басандаи сет

خال تو بلای جان بسنده ست

Бар лаби хат анбарин мефизой

بر لب خط عنبرین میفزای

Аз гиряи талхи сӯхти ҷонам

از گریه تلخ سوخت جانم

Ширини лаби худ ба ханда бигушоӣ

شیرین لب خود به خنده بگشای

Ту ҷои даруни ҷони гирифта

تو جای درون جان گرفته

Ман меҷӯям туро ба ҳар ҷой

من می جویم تو را به هر جای

То пой буд раҳи ту пўим

تا پای بود ره تو پویم

Вар дар раҳи ту даройам аз пой

ور در ره تو درآیم از پای

Мӯе шудам аз ғами миёнат

مویی شدم از غم میانت

Мардуми зи ду чашми нотавонат

مردم ز دو چشم ناتوانت

Ҷонам ба лаб омад ва надидам

جانم به لب آمد و ندیدم

Комии зи лаб шукр фишонат

کامی ز لب شکر فشانت

Гаштами зи ту бенишон чун зарра

گشتم ز تو بی نشان چون ذره

Як зарра наёфтам нишонат

یک ذره نیافتم نشانت

Гуфтам ба сухани зи ман мёи танг

گفتم به سخن ز من میا تنگ

Танг омад азин сухани даҳонат

تنگ آمد ازین سخن دهانت

Давр аз ту зиндагӣ ба ҷонам

دور از تو زندگی به جانم

Савганд ҳаме хӯрам ба ҷонат

سوگند همی خورم به جانت

эй хок дар ту гарчи имрӯз

ای خاک در تو گرچه امروز

Даврами зи ҷафои посбонат

دورم ز جفای پاسبانت

Фардо ки равад ба боди хокам

فردا که رود به باد خاکم

Чун гирд оем бар остонат

چون گرد آیم بر آستانت

эй мондаи зи васли ту ҷудои ман

ای مانده ز وصل تو جدا من

Ҳиҷр ту бибин чаҳ кард бо ман

هجر تو ببین چه کرد با من

Рондаи зи бурун дар марои ту

رانده ز برون در مرا تو

Ҷо карда даруни ҷони туро ман

جا کرده درون جان تو را من

Халқӣ чу сабо ба буии ту хуш

خلقی چو صبا به بوی تو خوش

Бӯе нашунида аз сабои ман

بویی نشنیده از صبا من

Ман зарраи ту офтоби тобон

من ذره تو آفتاب تابان

Ҳайҳоти куҷои туу куҷои ман

هیهات کجا تو و کجا من

Болои хушати балои ҷон ҳост

بالای خوشت بلای جان هاست

Ҷон дода барои он балои ман

جان داده برای آن بلا من

Гуфтӣ биншин ва бо ғамами соз

گفتی بنشین و با غمم ساز

Вари неи кшмт ба сад ҷафои ман

ور نی کشمت به صد جفا من

Биншин нафасӣу оташам ро

بنشین نفسی و آتشم را

Бинишон ба зулоли васл то ман

بنشان به زلال وصل تا من

Аз ноз ба сӯй мо набинӣ

از ناز به سوی ما نبینی

Субҳони аллоҳ чаҳ нозанинӣ

سبحان الله چه نازنینی

Аз ма то ту ҳамин буд фарқ

از مه تا تو همین بود فرق

Кӯ бар фалак ва ту бар заминӣ

کو بر فلک و تو بر زمینی

Хуршеди зи хирмани ҷамолат

خورشید ز خرمن جمالت

Хурсанд шуда ба хӯшаи чинӣ

خرسند شده به خوشه چینی

Айём ба хӯни ман камари баст

ایام به خون من کمر بست

Бисмии аллоҳ агар ту ҳам бар инӣ

بسم الله اگر تو هم بر اینی

Тири мижа дар камони абрӯ

تیر مژه در کمان ابرو

Пайваста нишаста дар камӣнӣ

پیوسته نشسته در کمینی

Аз ғамзаи балои сабру ҳушӣ

از غمزه بلای صبر و هوشی

Вази ишваи фиреби ақлу динӣ

وز عشوه فریب عقل و دینی

Чун нест умеди онкии ҳаргиз

چون نیست امید آنکه هرگز

Бо ҳеҷ касе чу ман нишинӣ

با هیچ کسی چو من نشینی

Дили ҷустам азон ду чашми ҷодӯ

دل جستم ازان دو چشم جادو

Доданд марои нишон ба абрӯ

دادند مرا نشان به ابرو

Абрӯи сӯй хол кард ишорат

ابرو سوی خال کرد اشارت

Яъне ки нишони дили азуи ҷӯ

یعنی که نشان دل ازو جو

Ман ҳеҷ нишон наҷуста он хол

من هیچ نشان نجسته آن خال

намегуфт кадоми дили куҷои кӯ

می گفت کدام دل کجا کو

Гар холи ту нақди дили зи ман барад

گر خال تو نقد دل ز من برد

Дуздӣ чаҳ аҷаб буд зи ҳиндӯ

دزدی چه عجب بود ز هندو

Бинмо рухи хуби хеши вази хол

بنما رخ خوب خویش وز خال

Дилро бустон ба ваҷҳи некӯ

دل را بستان به وجه نیکو

Зинсон ки раҳи умеди бастаи сет

زینسان که ره امید بسته ست

Бар ман ғами ишқи ту з ҳар сӯ

بر من غم عشق تو ز هر سو

Он ба ки ба кунҷи ноумедӣ

آن به که به کنج ناامیدی

По дар домону сар ба зону

پا در دامان و سر به زانو

эй қади ту сарви нозпрўр

ای قد تو سرو نازپرور

Дилдодаи қоматати санавбар

دلداده قامتت صنوبر

Гирам ки ба сидраи саркашади сарв

گیرم که به سدره سرکشد سرو

Бо қади ту кӣ шавад баробар

با قد تو کی شود برابر

Нагирифта ба бар ниҳоли қадат

نگرفته به بر نهال قدت

Аз нахли умед чун хӯрам бар

از نخل امید چون خورم بر

Умрӣ ба ғамат нишаста будам

عمری به غمت نشسته بودم

Бо ашк чу сим ва рӯй чун зар

با اشک چو سیم و روی چون زر

Май буд ба синаи рози ишқат

می بود به سینه راز عشقت

Аз ҳар чаҳ гумон барам ниҳон тар

از هر چه گمان برم نهان تر

Сабр аз дил ман рамед ва он роз

صبر از دل من رمید و آن راز

Аз парда бурун фитод яксар

از پرده برون فتاد یکسر

Гар сабри рамида ром гардад

گر صبر رمیده رام گردد

Дорам сари онкии бори дигар

دارم سر آنکه بار دیگر

Ҳар субҳи сурӯд ғам кунам соз

هر صبح سرود غم کنم ساز

Бо мурғ саҳар шавам ҳам овоз

با مرغ سحر شوم هم آواز

То чанд наҳуфта бошӣ эй гул

تا چند نهفته باشی ای گل

Чун ғунчаи даруни пардаи ноз

چون غنچه درون پرده ناز

Хон пеши худами даруни парда

خوان پیش خودم درون پرده

ё пардаи з рӯй худ барандоз

یا پرده ز روی خود برانداز

Бо оташи дили маро сиррӣ ҳаст

با آتش دل مرا سری هست

Чун шамъ маро бисӯзу бгдоз

چون شمع مرا بسوز و بگداز

Гуфтӣ ки ба кунҷи сабри як чанд

گفتی که به کنج صبر یک چند

Биншин ҷомӣ ва бо ғамами соз

بنشین جامی و با غمم ساز

Бигушоӣ ниқоб то кунам ман

بگشای نقاب تا کنم من

Дида ба назораи рахти боз

دیده به نظاره رخت باز

Вонгаҳи шабу рӯз бо хаёлат

وانگه شب و روز با خیالت

Дар хилвати инсу пардаи роз

در خلوت انس و پرده راز