эй ба рӯй ту чашми ҷони равшан

ای به روی تو چشم جان روشن

Вази фурӯғи рахти ҷаҳони равшан

وز فروغ رخت جهان روشن

Рух ба роҳи ту судаи ма ки чунин

رخ به راه تو سوده مه که چنین

Тобад аз авҷи осмони равшан

تابد از اوج آسمان روشن

Ҳар шаб аз шуълаҳои оташи дил

هر شب از شعله های آتش دل

Ҳамчу шамъам шавад забони равшан

همچو شمعم شود زبان روشن

Дидаи бахт мқблон нашавад

دیده بخت مقبلان نشود

Ҷуз бидон хоки остони равшан

جز بدان خاک آستان روشن

Сӯхти ҷон аз ғам ва ҳануз нашуд

سوخت جان از غم و هنوز نشد

Бар ту ин оташи ниҳони равшан

بر تو این آتش نهان روشن

Захми тири ту рўзнист ки ҳаст

زخم تیر تو روزنیست که هست

Хонаи ҷону дил ба он равшан

خانه جان و دل به آن روشن

Парда аз пеши чеҳраи як сӯ на

پرده از پیش چهره یک سو نه

То шавад пеши ҳамгинони равшан

تا شود پیش همگنان روشن

Лоҳи барқи иҳиҷи алошўоқ

لاح برق یهیج الاشواق

Тоза шуд дарди ишқу доғи фироқ

تازه شد درد عشق و داغ فراق

Шарбати марг агарчӣ ҷонсӯз аст

شربت مرگ اگرچه جانسوز است

Нест чун фурқати ту талхи мазоқ

نیست چون فرقت تو تلخ مذاق

Ман киу хандаи нишот эй субҳ

من که و خنده نشاط ای صبح

Хули Айнӣу дмъии алмҳроқ

خل عینی و دمعی المهراق

Ту ба лаби ҷони нозанинӣ ва ман

تو به لب جان نازنینی و من

Камтарини банда ба ҷони муштоқ

کمترین بنده به جان مشتاق

Сари ишқ аз китоб натавон ёфт

سر عشق از کتاب نتوان یافت

Лӣси тлки алрмўзи фии алоўроқ

لیس تلک الرموز فی الاوراق

Чун матоъи ду кун арза диҳанд

چون متاع دو کون عرضه دهند

эй ба хӯбии миёни хубони тоқ

ای به خوبی میان خوبان طاق

Гар ту бо ин ҷамол ҷилва кунӣ

گر تو با این جمال جلوه کنی

Шӯру афғон бар ояд аз ушшоқ

شور و افغان بر آید از عشاق

намекашад ғамзаи ту ханҷари кин

می کشد غمزه تو خنجر کین

намекунад наргиси ту ғорати дайн

می کند نرگس تو غارت دین

Рӯй бинмо чу гули зи ҳиҷлаи ноз

روی بنما چو گل ز حجله ناز

Чанд бошӣ чу ғунча парда нишин

چند باشی چو غنچه پرده نشین

Бе ту ҳар ҷои сиришки хӯни резам

بی تو هر جا سرشک خون ریزم

Лолаи хӯни чикони дамади зи замин

لاله خون چکان دمد ز زمین

Натавон ғарра шуд ба давлати васл

نتوان غره شد به دولت وصل

Чун ғами ҳиҷри душмании зи камӣн

چون غم هجر دشمنی ز کمین

Баради хоби адами маро эй кош

برد خواب عدم مرا ای کاش

Хоки кӯии ту будем болин

خاک کوی تو بودیم بالین

Ман киу ҷусту ҷӯии айши ҷаҳон

من که و جست و جوی عیش جهان

Ман киу орзӯии хулди барин

من که و آرزوی خلد برین

Аз ман ин шева ҳо наме ояд

از من این شیوه ها نمی آید

Зонка ман дидаам ба чашми яқин

زانکه من دیده ام به چشم یقین

Толи шавқии алик ё мавлоӣ

طال شوقی الیک یا مولای

Бинмо он рухи ҷаҳони орой

بنما آن رخ جهان آرای

Рафт умрам ба дарди ҳурмони оҳ

رفت عمرم به درد حرمان آه

Сӯхти ҷонам ба доғи ҳиҷрони вой

سوخت جانم به داغ هجران وای

Лофи ишқат басӣ зананд вале

لاف عشقت بسی زنند ولی

Лӣси фии рбқаҳи алхлўси сўоӣ

لیس فی ربقة الخلوص سوای

Дасти умеди мо ва он сари зулф

دست امید ما و آن سر زلف

Рӯй ихлоси мо ва он кафи пой

روی اخلاص ما و آن کف پای

Гар ба тани даврам аз ?бирт чаҳ ғам аст

گر به تن دورم از برت چه غم است

Чун ту дории даруни ҷонами ҷой

چون تو داری درون جانم جای

Гӯи марои умр ҷовдона мабош

گو مرا عمر جاودانه مباش

Гӯи марои давлат замона мапоӣ

گو مرا دولت زمانه مپای

Ҷумлаи инҳо туфайл туаст эй дӯст

جمله اینها طفیل توست ای دوست

Ту ҳамин кун ки рӯй худ бинмоӣ

تو همین کن که روی خود بنمای

Ошиқон бе ту сабр натавонанд

عاشقان بی تو صبر نتوانند

Рӯй бинмо ки ҷон барафшонанд

روی بنما که جان برافشانند

Ин чаҳ ҳасанаст ва ин чаҳ зебоӣ

این چه حسن است و این چه زیبایی

Ки дар ӯ коинот ҳайронанд

که در او کاینات حیرانند

Чашм чун гӯям он ду хунхоранд

چشم چون گویم آن دو خونخوارند

Каз паии хӯн сад мусулмонанд

کز پی خون صد مسلمانند

Ҷону дил рӯй дар адам доранд

جان و دل روی در عدم دارند

Пеши ту як ду рӯза меҳмонанд

پیش تو یک دو روزه مهمانند

Дардмандони ишқ бо алмт

دردمندان عشق با المت

Фориғ аз ҷуст ва ҷӯй дармонанд

فارغ از جست و جوی درمانند

Зоҳидӣ бо хаёли ҳуру қусӯр

زاهدان با خیال حور و قصور

Аз висоли ту давр май монанд

از وصال تو دور می مانند

Бо чунин рухи гузар ба савмиъа кун

با چنین رخ گذر به صومعه کن

Бошад он бебасиратон донанд

باشد آن بی بصیرتان دانند

Ҷон фарсӯда шуд ба роҳи ту хок

جان فرسوده شد به راه تو خاک

Ва ман алқлби лои изўли ҳўок

و من القلب لا یزول هواک

Натавон дӯхт ҷуз ба риштаи васл

نتوان دوخت جز به رشته وصل

Ҷгарӣ каз фироқ гардад чок

جگری کز فراق گردد چاک

Барнадорам зи хоки пои ту сар

برندارم ز خاک پای تو سر

Гарчи ояд ҳазор теғи ҳалок

گرچه آید هزار تیغ هلاک

Ману савдои ҷузи туе ҳайҳот

من و سودای جز تویی هیهات

Туу пурвой чун манӣ ҳошок

تو و پروای چون منی حاشاک

Натавон таъна бар гули раъно

نتوان طعنه بر گل رعنا

Гар кашад доман аз хасу хошок

گر کشد دامن از خس و خاشاک

Домани васлат ар ба даст ояд

دامن وصلت ار به دست آید

Ду ҷаҳон гар равад зи даст чаҳ бок

دو جهان گر رود ز دست چه باک

Мо нахоҳем ҷузи висоли ту ҳеҷ

ما نخواهیم جز وصال تو هیچ

Ҳам ту худ доне эй бути чолок

هم تو خود دانی ای بت چالاک

Сайди он турраи диловезам

صید آن طره دلاویزم

Масти он чашми фитнаи ангезам

مست آن چشم فتنه انگیزم

Чашми ту май фурушу лаъли ту май

چشم تو می فروش و لعل تو می

Худ бигӯ чун зи бодаи пурҳизум

خود بگو چون ز باده پرهیزم

Халқ резанд ашки хӯн ҳар ҷо

خلق ریزند اشک خون هر جا

Каз ғамати қиссае фурӯи резам

کز غمت قصه ای فرو ریزم

Ман ғуломи туам вале на чунон

من غلام توام ولی نه چنان

Ки ба бедод ва ҷавр бигурезам

که به بیداد و جور بگریزم

Нахӯрам бе ту шарбати обӣ

نخورم بی تو شربت آبی

Ки ба хӯн ҷигар наёмизам

که به خون جگر نیامیزم

Гар пас аз марг бар серуми гузарӣ

گر پس از مرگ بر سرم گذری

Маст ва бе худ з хоб бархезам

مست و بی خود ز خواب برخیزم

Остин бар ду олами афшонам

آستین بر دو عالم افشانم

Даст дар домани ту овезам

دست در دامن تو آویزم

Чашми гирёни ҳадиси шавқ ту гуфт

چشم گریان حدیث شوق تو گفت

Ростӣ дар Чехияанду гавҳари сифт

راستی در چکاند و گوهر سفت

Боғи ҳасану ҷамолро ҳаргиз

باغ حسن و جمال را هرگز

Аз рахти тозатар гулӣ нашикуфт

از رخت تازه تر گلی نشکفت

Бахти бедори посбони ин бас

بخت بیدار پاسبان این بس

Ки шабии сар бар остон ту хуфт

که شبی سر بر آستان تو خفت

Гар тавон як назари харид аз ту

گر توان یک نظر خرید از تو

Ба ду олам ҳануз бошад муфт

به دو عالم هنوز باشد مفت

Давр аз он тоқ абрувон дорам

دور از آن طاق ابروان دارم

Дилӣ аз сабри тоқ ва бо ғами ҷуфт

دلی از صبر طاق و با غم جفت

Ҷилва ҳасан туаст дар назарам

جلوه حسن توست در نظرم

Ҳар куҷои байнами ошкор ва наҳуфт

هر کجا بینم آشکار و نهفت

Пеши азингар наҳуфта ме гуфтам

پیش ازین گر نهفته می گفتم

Баъди азин ошкор хоҳам гуфт

بعد ازین آشکار خواهم گفت

Аз зи қади ту қадари тӯбои паст

از ز قد تو قدر طوبی پست

Равнақи маи зи оризи ту шикаст

رونق مه ز عارض تو شکست

Гар ту сад бори домани афшонӣ

گر تو صد بار دامن افشانی

Кӣ гузорем домани ту зи даст

کی گذاریم دامن تو ز دست

Рафт ақл аз ҳарими хилвати дил

رفت عقل از حریم خلوت دل

Ишқат омад ба ҷой ӯ бинишаст

عشقت آمد به جای او بنشست

Ман на танҳо асири зулфи туам

من نه تنها اسیر زلف توام

Кист комрўз аз каманди ту ҷуст

کیست کامروز از کمند تو جست

Ҳаст дили лавҳи содае ки бар ӯ

هست دل لوح ساده ای که بر او

Ҷузи хаёли ту ҳеҷ нақш набаст

جز خیال تو هیچ نقش نبست

Чанд гӯйӣ ба сарзаниш ки фалон

چند گویی به سرزنش که فلان

Рафт ва бо дилбарӣ дигар пайваст

رفت و با دلبری دگر پیوست

Сари зи аҳди ту чун тавонам тофт

سر ز عهد تو چون توانم تافت

Ман ки донистаам зи аҳди аласт

من که دانسته ام ز عهد الست

Ҳар қадаҳ каз мету кардам нӯш

هر قدح کز می تو کردم نوش

Офати ақл буду ғорати ҳуш

آفت عقل بود و غارت هوش

Шуд ба давр лаб ме олудат

شد به دور لب می آلودت

Пери муршиди мурӣди бодаи фуруш

پیر مرشد مرید باده فروش

Бо хаёли ту рӯз ва шаб дорам

با خیال تو روز و شب دارم

Дили пар аз гуфту гӯйу лаби хомӯш

دل پر از گفت و گوی و لب خاموش

Ваа чаҳ иқбол буд онкии маро

وه چه اقبال بود آنکه مرا

Рух намӯдӣ ба хоби нӯшин дӯш

رخ نمودی به خواب نوشین دوش

Машки рези он ду зулфи ънбрпош

مشک ریز آن دو زلف عنبرپاش

Дирафшони он ду лаъли гавҳари пӯш

درفشان آن دو لعل گوهر پوش

Гуфтӣ аз васли ман чаҳ бархезад

گفتی از وصل من چه برخیزد

Хези ҷомӣ ба фикр дигар кӯш

خیز جامی به فکر دیگر کوش

Бар забон будат ин ҳадис ҳануз

بر زبان بودت این حدیث هنوز

Ки баромади зи ман фиғону хурӯш

که برآمد ز من فغان و خروش