Ин куҳани боғ ки гули паҳлавӣ хораст дар ӯ

این کهن باغ که گل پهلوی خار است در او

Нест як дил ки на зон хор фигораст дар ӯ

نیست یک دل که نه زان خار فگار است در او

Барги роҳати матлаби миваи мақсӯди мҷўӣ

برگ راحت مطلب میوه مقصود مجوی

Барг бебаррагӣу миваи ғам ва бораст дар ӯ

برگ بی برگی و میوه غم و بار است در او

Нофаи машк ки бо ин ҳамаи атрафшонии сет

نافه مشک که با این همه عطرافشانی ست

Хӯни афсурдаи оҳӯӣ ттораст дар ӯ

خون افسرده آهوی تتار است در او

Бар раги авд ки дар домани мутриби хуфтаи сет

بر رگ عود که در دامن مطرب خفته ست

Манеҳ ангушт ки сад нола зораст дар ӯ

منه انگشت که صد ناله زار است در او

Дафтари ғунчаи каши авроқи чунин рангин аст

دفتر غنچه کش اوراق چنین رنگین است

Нақш кам умрӣ гул карда нигораст дар ӯ

نقش کم عمری گل کرده نگار است در او

Баҳр ибрат бигушо нофи замин чун нофа

بهر عبرت بگشا ناف زمین چون نافه

Хати мишкӣн батон байн ки ғубораст дар ӯ

خط مشکین بتان بین که غبار است در او

Чун ҷаҳон дар хами чавгони қазои гӯии сифат

چون جهان در خم چوگان قضا گوی صفت

Беқарораст чаҳ имкон қарораст дар ӯ

بی قرار است چه امکان قرار است در او

Бингар гардиши ин чархи ҷФооиин ро

بنگر گردش این چرخ جفاآیین را

Ки чаҳ сони зер ва зибр кард ман мискин ро

که چه سان زیر و زبر کرد من مسکین را

Рехти сад гавҳарам аз чашм чу аз силки вуҷӯд

ریخت صد گوهرم از چشم چو از سلک وجود

Барад дар сифати лутфи сафии аддӣн ро

برد در صفت لطف صفی الدین را

Аз ҳарими чаманами шохи гули тозаи шикаст

از حریم چمنم شاخ گل تازه شکست

То биорояд азон равзаи ҳўролъин ро

تا بیاراید ازان روضه حورالعین را

Сим дар хок шавад суда надонам з чаҳ рӯй

سیم در خاک شود سوده ندانم ز چه روی

Сохт дар хоки ниҳони он бадани симин ро

ساخت در خاک نهان آن بدن سیمین را

БеРахш дидани олам чу нахоҳад дили ман

بی رخش دیدن عالم چو نخواهد دل من

Бастам аз хӯни ҷигари дидаи олами байн ро

بستم از خون جگر دیده عالم بین را

Моя шодем ӯ буд надонам ба чаҳ чиз

مایه شادیم او بود ندانم به چه چیز

Шоди созам дигар ин хотири андӯҳгин ро

شاد سازم دگر این خاطر اندوهگین را

Ҳрқти фурқат ӯ мезанад аз синаи илм

حرقت فرقت او می زند از سینه علم

Май кашами дмбдми оҳии талаби таскин ро

می کشم دمبدم آهی طلب تسکین را

Рафтӣу сайри надидаи рухи ту дида ҳануз

رفتی و سیر ندیده رخ تو دیده هنوز

Гӯши як нуктаи зи лабҳои ту нашунида ҳануз

گوش یک نکته ز لبهای تو نشنیده هنوز

Чиди дасти аҷал эй ғунчаи навруста тар

چید دست اجل ای غنچه نورسته تر

Як гул аз шохи амли дасти ту ночида ҳануз

یک گل از شاخ امل دست تو ناچیده هنوز

Бар тани оҷизи ту баҳр чаҳ буд ин ҳамаи ранҷ

بر تن عاجز تو بهر چه بود این همه رنج

Зери пои мӯрчае аз ту наранҷида ҳануз

زیر پا مورچه ای از تو نرنجیده هنوز

Ҳар сари мӯӣ ба фурқати з бало шуд теғӣ

هر سر موی به فرقت ز بلا شد تیغی

Фурқат аз мӯӣ вилодат натарошида ҳануз

فرقت از موی ولادت نتراشیده هنوز

Ин ҳамаи заҳр чаро рехти фалак дар комат

این همه زهر چرا ریخت فلک در کامت

Шарбати шаҳдии азин коса нанӯшида ҳануз

شربت شهدی ازین کاسه ننوشیده هنوز

То туро луқма кунад хоки кушодаи сети даҳон

تا تو را لقمه کند خاک گشاده ست دهان

Даҳани танги ту як луқмаи нхоиидаҳ ҳануз

دهن تنگ تو یک لقمه نخاییده هنوز

Бар сари дасти хиромони сӯии хокати бурданд

بر سر دست خرامان سوی خاکت بردند

Нозанини пои ту гомии нхромидаҳ ҳануз

نازنین پای تو گامی نخرامیده هنوز

Рехтии хӯни дил аз дидаи гирёни падар

ریختی خون دل از دیده گریان پدر

Раҳм бар ҷони падари номуддат эй ҷони падар

رحم بر جان پدر نامدت ای جان پدر

Сад раҳ аз дасти қазои сина ба нохуни кундӣ

صد ره از دست قضا سینه به ناخن کندی

Гар науфтодӣ азон рахна дар имони падар

گر نیفتادی ازان رخنه در ایمان پدر

Навбаҳор омад ва гулҳо ҳамаи растанади зи хок

نوبهار آمد و گلها همه رستند ز خاک

Ту ҳам аз хоки бро эй гули хандони падар

تو هم از خاک برآ ای گل خندان پدر

Ҷон худ бидиҳаду ҷони ту иваз бастанд

جان خود بدهد و جان تو عوض بستاند

Гар буд қобзи арвоҳ ба фармони падар

گر بود قابض ارواح به فرمان پدر

Шуд марои дида чу ёқӯби худоро бифирист

شد مرا دیده چو یعقوب خدا را بفرست

Буии пероҳанат эй Юсуфи канъони падар

بوی پیراهنت ای یوسف کنعان پدر

Ҳамчуи гул гар назанад чоки гиребони ҳаёт

همچو گل گر نزند چاک گریبان حیات

Дасти хори сари хоки туу домони падар

دست خار سر خاک تو و دامان پدر

Хоб дидат ки дили ҷамъ парешон кардӣ

خواب دیدت که دل جمع پریشان کردی

Рост шуд оқибати ин хоби парешони падар

راست شد عاقبت این خواب پریشان پدر

Зери гули тнгдл эй ғунчаи раъно чунӣ

زیر گل تنگدل ای غنچه رعنا چونی

Бе ту мо ғарқа ба хӯнем ту бе мо чунӣ

بی تو ما غرقه به خونیم تو بی ما چونی

Силки ҷамъияти мо бе ту гусастаи сети зи ҳам

سلک جمعیت ما بی تو گسسته ست ز هم

Мо ки ҷамъем чунинем ту танҳо чунӣ

ما که جمعیم چنینیم تو تنها چونی

Бар сари хоки туам эй ки азин пеши маро

بر سر خاک توام ای که ازین پیش مرا

Бӯдае тоҷи сари имрӯзи таҳи по чунӣ

بوده ای تاج سر امروز ته پا چونی

Бе ту бар рӯй замини танг шуда бар ман ҷой

بی تو بر روی زمین تنگ شده بر من جای

Ту ки дар зери замини сохтае ҷо чунӣ

تو که در زیر زمین ساخته ای جا چونی

намешавад дидаи бинои зи ғубории тира

می شود دیده بینا ز غباری تیره

Зери хоки омадае дидаи бино чунӣ

زیر خاک آمده ای دیده بینا چونی

Хӯрд ғамҳои туам ваа ки хаёли ту гуҳӣ

خورد غمهای توام وه که خیال تو گهی

наменапурсад ки дарин хӯрдани ғамҳо чунӣ

می نپرسد که درین خوردن غم ها چونی

Рӯ ба саҳроӣ адам тофтӣ аз шаҳри вуҷӯд

رو به صحرای عدم تافتی از شهر وجود

Ман азин шаҳри малулами ту ба саҳро чунӣ

من ازین شهر ملولم تو به صحرا چونی

Ҳайф будӣ чу ту дарӣ ба кафи бдгҳрон

حیف بودی چو تو دری به کف بدگهران

ё чу ту ойӣнае дар назари каҷи назарон

یا چو تو آیینه ای در نظر کج نظران

Ҳайф будӣ чу ту шамъии зи саропардаи қудс

حیف بودی چو تو شمعی ز سراپرده قدس

Рух барафрӯхта дар анҷуман бе басарон

رخ برافروخته در انجمن بی بصران

Ҳайф будӣ чу ту моҳии ҳамагӣ дар хури меҳр

حیف بودی چو تو ماهی همگی در خور مهر

Теғи кини хӯрдаи дарин маъракаи кини варон

تیغ کین خورده درین معرکه کین وران

Омадӣ пок ва шудӣ поки пас пардаи ғайб

آمدی پاک و شدی پاک پس پرده غیب

Даст ноёфта бар тӯҳмати ту парда дарон

دست نایافته بر تهمت تو پرده دران

эй хуши он дилбари гули чеҳраи хуши лаҳҷа ки рахт

ای خوش آن دلبر گل چهره خوش لهجه که رخت

Зуд барбаст зи ҳангомаи кӯрону карон

زود بربست ز هنگامه کوران و کران

Нест дар кори фалаки муҳкамеи коши қазо

نیست در کار فلک محکمیی کاش قضا

Афканди санги дарин коргаҳи шишаи гарон

افکند سنگ درین کارگه شیشه گران

Чун кунад пери ҷаҳони дидаи таманнои бақо

چون کند پیر جهان دیده تمنای بقا

Бор рафтан чу бибастанд азуи хўрдтрон

بار رفتن چو ببستند ازو خوردتران

Шарбат талх расад охири азин ҷоми ту ро

شربت تلخ رسد آخر ازین جام تو را

Ком нохуш кунад ин ҷуръа ба нокоми ту ро

کام ناخوش کند این جرعه به ناکام تو را

Доми талбис буд ҳар чаҳ дарин сидгаҳ аст

دام تلبیس بود هر چه درین صیدگه است

Ҷузи фанои вои нрҳонди каси азин доми ту ро

جز فنا وا نرهاند کس ازین دام تو را

Хоки шӯи хоки зи оғоз ки даврони сипеҳр

خاک شو خاک ز آغاز که دوران سپهر

Хок созад ба таҳи пои саранҷоми ту ро

خاک سازد به ته پای سرانجام تو را

Рақами номи худ аз таҳта ҳастӣ битарош

رقم نام خود از تخته هستی بتراش

Кохр аз лавҳи бақо маҳв шавад номи ту ро

کآخر از لوح بقا محو شود نام تو را

Ба фаромӯшии худ номи баровар зон пеш

به فراموشی خود نام برآور زان پیش

Ки фаромӯш кунад гардиши айёми ту ро

که فراموش کند گردش ایام تو را

намекунӣ орзӯии пухтагӣ аз ҳар хомӣ

می کنی آرزوی پختگی از هر خامی

Чанд дил ранҷа шавад зини тамаъи хоми ту ро

چند دل رنجه شود زین طمع خام تو را

Ҷоҳи ?данеи матлаби давлат фонӣ бигзор

جاه دنیی مطلب دولت فانی بگذار

Ҷоҳи дайни бас буду давлати исломи ту ро

جاه دین بس بود و دولت اسلام تو را