То кӣ замонаи доғи ғамам бар ҷигари ниҳод

تا کی زمانه داغ غمم بر جگر نهاد

Як доғи нек ношудаи доғӣ дигар наад

یک داغ نیک ناشده داغی دگر نهد

Ҳар доғи коварад қадре рӯ ба беҳтарӣ

هر داغ کاورد قدری رو به بهتری

Он доғро гузораду доғи бтар наад

آن داغ را گذارد و داغ بتر نهد

Зери ҳазор кӯҳи ғамами паст ва гар диҳад

زیر هزار کوه غمم پست و گر دهد

Дасташи ҳазор кӯҳ дигар бар зибр наад

دستش هزار کوه دگر بر زبر نهد

Бар хон миҳмонӣ ӯ ҳозир ар шавам

بر خوان میهمانی او حاضر ار شوم

Пеши ман аз кабоби ҷигари моҳзр наад

پیش من از کباب جگر ماحضر نهد

Сад заҳри ноб таъбия шуд дар он миён

صد زهر ناب تعبیه شد در آن میان

Дар коми айши ман ба мислигар шукр наад

در کام عیش من به مثل گر شکر نهد

Чун дрнёид аз дар эҳсону лутфи кош

چون درنیاید از در احسان و لطف کاش

Рахтами азин сарочаи ҳурмони бадар наад

رختم ازین سراچه حرمان بدر نهد

Доне ки чист болаши роҳати азуи маро

دانی که چیست بالش راحت ازو مرا

Хиштӣ ки рӯз воқеаам зери сар наад

خشتی که روز واقعه ام زیر سر نهد

Мурғӣ ба тангнои қафас буд пои баст

مرغی به تنگنای قفس بود پای بست

Дасти қазо ба лутфи қафасро бар ӯ шикаст

دست قضا به لطف قفس را بر او شکست

Бикшод боли сидқу сафо дар фазои қудс

بگشاد بال صدق و صفا در فضای قدس

Ҷавлони кунон ба кангари қаср бақо нишаст

جولان کنان به کنگر قصر بقا نشست

Нодон ки ҷузи мзиқи қафаси ҷои надида буд

نادان که جز مضیق قفس جا ندیده بود

Дар мотамаш ба нохуни андӯҳ чеҳра хаст

در ماتمش به ناخن اندوه چهره خست

Доно ки дошт огаҳӣ аз Фсҳти чаман

دانا که داشت آگهی از فسحت چمن

Шукр худоӣ гуфт ки мурғ аз қафас бараст

شکر خدای گفت که مرغ از قفس برست

Мурғаст ҷони поку қафаси ин тилисми хок

مرغ است جان پاک و قفس این طلسم خاک

Ин мурғи баси баланду қафаси неки тангу паст

این مرغ بس بلند و قفس نیک تنگ و پست

Мурғи тугар на баста параст ин қафас чаро

مرغ تو گر نه بسته پر است این قفس چرا

Бар хештан наме шиканӣ эй қафаси параст

بر خویشتن نمی شکنی ای قفس پرست

Ҷомӣ шикастани қафас осон шавад ту ро

جامی شکستن قفس آسان شود تو را

Гар ҷилваи гоҳ мурғ бибинӣ чунонкӣ ҳаст

گر جلوه گاه مرغ ببینی چنانکه هست

Хуррами дилӣ ки равзаи қудсаш нишеман аст

خرم دلی که روضه قدسش نشیمن است

Фориғи зи ранҷу меҳнати ин тира гулхан аст

فارغ ز رنج و محنت این تیره گلخن است

Манишин дарин сарои мсдс ки оқибат

منشین درین سرای مسدس که عاقبت

Ҷои иқомати ту сарой мсмн аст

جای اقامت تو سرای مثمن است

Равшани дилии куҷо ки буд ршиноси гул

روشن دلی کجا که بود روشناس گل

Ва озодае куҷо ки збондон сӯсан аст

و آزاده ای کجا که زباندان سوسن است

То бингарад ки ҳаст гулии срздаҳи зи гул

تا بنگرد که هست گلی سرزده ز گل

Гули чеҳрае ки дар таҳ гул карда маскан аст

گل چهره ای که در ته گل کرده مسکن است

То башнавад ки сӯсани озодаи даҳ забон

تا بشنود که سوسن آزاده ده زبان

Пари фани суханварии сети каш аз хок мадфан аст

پر فن سخنوری ست کش از خاک مدفن است

Ҷомии назари сӯии чаман афкан бибин ки гул

جامی نظر سوی چمن افکن ببین که گل

Зинсон чаро ба хӯни дили олӯда доман аст

زینسان چرا به خون دل آلوده دامن است

Гулро нарафт домани ҳам суҳбатии зи даст

گل را نرفت دامن هم صحبتی ز دست

Гуё ғалат ҳаме кунам он доман ман аст

گویا غلط همی کنم آن دامن من است

Хез эй насиму раҳ ба ҳарим чаман бипурс

خیز ای نسیم و ره به حریم چمن بپرس

Ваз ҳар гулу гиёҳи чамани як сухан бипурс

وز هر گل و گیاه چمن یک سخن بپرس

Зон гул ки мерасад кафан сабз карда чок

زان گل که می رسد کفن سبز کرده چاک

Ҳосили ҳарифи хуфтаи дарун кафан бипурс

حاصل حریف خفته درون کفن بپرس

Бингар ба тозаи рӯеи наврустагони боғ

بنگر به تازه رویی نورستگان باغ

Пажмурдагии оризаш аз Настаран бипурс

پژمردگی عارضش از نسترن بپرس

Сарвии биҷавӣ бар лаби он равон ва зу

سروی بجوی بر لب آن روان و زو

Аҳволи норавонии он норван бипурс

احوال ناروانی آن نارون بپرس

Чун шамъи лола базм фурӯз чаман шавад

چون شمع لاله بزم فروز چمن شود

Зон шамъи нўрбхш ба ҳар анҷуман бипурс

زان شمع نوربخش به هر انجمن بپرس

Фарши ҳарири сабза чу оре ба зери пой

فرش حریر سبزه چو آری به زیر پای

Чунаст зери хорау хори он бадан бипурс

چونست زیر خاره و خار آن بدن بپرس

Сӯсан чу бо забон наботӣ кунад ҳадис

سوسن چو با زبان نباتی کند حدیث

Аз хомшии он лаб шикаршикан бипурс

از خامشی آن لب شکرشکن بپرس

Ман будам аз ҷаҳону гиромии бародарӣ

من بودم از جهان و گرامی برادری

Дар силки назми ҷамъи гиронмояи гавҳарӣ

در سلک نظم جمع گرانمایه گوهری

Зонсони бародарӣ ки дар атвори илму фазл

زانسان برادری که در اطوار علم و فضل

Чун ӯ назод модари айёми дайгарӣ

چون او نزاد مادر ایام دیگری

Дар бӯстони фазли сарояндаи булбулӣ

در بوستان فضل سراینده بلبلی

Бар осмони илми дарахшндаи ахтарӣ

بر آسمان علم درخشنده اختری

Хуршеди авҷи фазли Муҳамад ки бар давом

خورشید اوج فضل محمد که بر دوام

Пеши қадами зи нур қадам дошт раҳбарӣ

پیش قدم ز نور قدم داشت رهبری

Як шама аз шамоил ӯгар баён кунам

یک شمه از شمایل او گر بیان کنم

Ҷамъ ояд аз макорими ахлоқи дафтарӣ

جمع آید از مکارم اخلاق دفتری

Дардоу ҳсрто ки зи боғ ҷаҳон бирафт

دردا و حسرتا که ز باغ جهان برفت

Нохӯрда аз ниҳоли камолоти худ барӣ

ناخورده از نهال کمالات خود بری

Чун ӯ надидаи дидаи айёми қарнҳо

چون او ندیده دیده ایام قرنها

Равшандилии дақиқаи шиносии суханварӣ

روشندلی دقیقه شناسی سخنوری

Рафтӣу дарду доғи туам ёдгор монад

رفتی و درد و داغ توام یادگار ماند

Сад ҳасрат аз ту дар дил умедвор монад

صد حسرت از تو در دل امیدوار ماند

Булбул кашид ранҷи гулистону оқибат

بلبل کشید رنج گلستان و عاقبت

Гулро сабои рабӯду азуи баҳр хор монад

گل را صبا ربود و ازو بهر خار ماند

Дарё шуд аз сиришки канорам вале чаҳ суд

دریا شد از سرشک کنارم ولی چه سود

Кони гавҳари ягонаи ман бар канор монад

کان گوهر یگانه من بر کنار ماند

эй ёри меҳрбон ба карами дастгире

ای یار مهربان به کرم دستگیریی

Каз даст рафт кораму дастами з кор монад

کز دست رفت کارم و دستم ز کار ماند

Дар ҳайратам ки аз дили ришам асар намонад

در حیرتم که از دل ریشم اثر نماند

Венаи сӯз ва бе қарории дил барқарор монад

وین سوز و بی قراری دل برقرار ماند

Он кас ки буд орзӯии ҷони з даст шуд

آن کس که بود آرزوی جان ز دست شد

Ин ҷони зор монда надонам чаҳ кор монад

این جان زار مانده ندانم چه کار ماند

Хорӣ ҳаме халид маро дар дил аз гулӣ

خاری همی خلید مرا در دل از گلی

Он гул намонад ва дар дилами ин хорхор монад

آن گل نماند و در دلم این خارخار ماند

Ёрб ба рӯҳи поки Аминӣ ки бар дараш

یارب به روح پاک امینی که بر درش

Рӯҳ аломин сазад зи гадоёни камтараш

روح الامین سزد ز گدایان کمترش

Ёрб ба нафаси зокиаҳ ӯ ки карда Эй

یارب به نفس زاکیه او که کرده ای

зи олӯдагӣ ҳар чаҳ набояд мутаҳҳараш

ز آلودگی هر چه نباید مطهرش

Ёрб ба сФўти дили покаш ки сохтаи сет

یارب به صفوت دل پاکش که ساخته ست

Акси фурӯғи зоти ту машкоти анвараш

عکس فروغ ذات تو مشکات انورش

Кони муфлиси ғариби ғариқи гунаҳ ки кард

کان مفلس غریب غریق گنه که کرد

Даврони зи хишти болаш ва аз хоки бистараш

دوران ز خشت بالش و از خاک بسترش

Ории зи тоъати омадаи пеши ту хлътӣ

عاری ز طاعت آمده پیش تو خلعتی

Пӯшони зи ҷомаи хонаи аФзол дар буриш

پوشان ز جامه خانه افضال در برش

Вази осмони ҷӯаду саҳоб карам бирез

وز آسمان جود و سحاب کرم بریز

Борони файзи раҳмати ҷовид бар сараш

باران فیض رحمت جاوید بر سرش

Густохеи зи ғифлат агар кард ин замон

گستاخیی ز غفلت اگر کرد این زمان

Коваради рӯ ба сӯии ту бо рӯи мёўрш

کاورد رو به سوی تو با رو میاورش