Он ки тасбеҳи ҳсо бар сидқ ӯ омад гўо

آن که تسبیح حصا بر صدق او آمد گوا

Гоҳи аҳсоӣ саноят гуфта лои аҳсии сано

گاه احصای ثنایت گفته لا احصی ثنا

Чун дарин аҳсои ҳсоосои ним гуё ба сидқ

چون درین احصا حصاآسا نیم گویا به صدق

Ба ки бандами роҳ гуёе чу садиқ аз ҳсо

به که بندم راه گویایی چو صدیق از حصا

Ъад нъмоит чаҳ ҳади ман чу ҳикмати дрозл

عد نعمایت چه حد من چو حکمت درازل

Сохт шарт « ани тъдўо »ро з « лои тҳсўо » ҷазо

ساخت شرط « ان تعدوا» را ز« لا تحصوا» جزا

Тоҷи истиғно ва наълин сулӯки роҳи фақр

تاج استغنا و نعلین سلوک راه فقر

Додеми ғарқам дар анъоми ту аз сар то ба по

دادیم غرقم در انعام تو از سر تا به پا

Ҳар сари мӯ бар тан ар гардад забонии шукри гӯй

هر سر مو بر تن ار گردد زبانی شکر گوی

Кӣ тавонам кардан аз шукрати сари мӯеи адо

کی توانم کردن از شکرت سر مویی ادا

Шукр ҳар неъмат чу бошад неъмати дигари хирад

شکر هر نعمت چو باشد نعمت دیگر خرد

Ғайри аҷзи ин роҳро мушкил ки ёбад мунтаҳо

غیر عجز این راه را مشکل که یابد منتها

Бошад аз идроки мо то зоти ту сад солаи роҳ

باشد از ادراک ما تا ذات تو صد ساله راه

Вонқдри дигар буд аз нутқ то идроки мо

وانقدر دیگر بود از نطق تا ادراک ما

Чун буд аз нутқи мо то зоти ту роҳи ин ҳама

چون بود از نطق ما تا ذات تو راه این همه

Васфи зотати ҳднтқи мо куҷо бошад куҷо

وصف ذاتت حدنطق ما کجا باشد کجا

Гар забони худ ба ком андар кашад ҷомӣ равост

گر زبان خود به کام اندر کشد جامی رواست

Чун нагардад аз забон дар васфи ту комаши раво

چون نگردد از زبان در وصف تو کامش روا