Қадати сервисати ҷонои соя парвар

قدت سرویست جانا سایه پرور

Ба сад дил дар ҳавоӣ ӯ санавбар

به صد دل در هوای او صنوبر

Ба он хати барадӣ аз аҳли қалами даст

به آن خط بردی از اهل قلم دست

Набошад ореи ангуштони баробар

نباشد آری انگشتان برابر

Чунон бо даъвӣат дар тобам аз шамъ

چنان با دعویت در تابم از شمع

Ки хоҳам аз тан ӯ бркнми сар

که خواهم از تن او برکنم سر

Ҳамин бас дар маорифи ваҷди воъиз

همین بس در معارف وجد واعظ

Ки кӯбади пой бар болои минбар

که کوبد پای بر بالای منبر

Рақиб ар гуядат то пеши ушшоқ

رقیب ار گویدت تا پیش عشاق

Маро бо худ бабр бо худ мёўр

مرا با خود ببر با خود میاور

Ба расми тӯҳфагар ҷомии сӯии Форс

به رسم تحفه گر جامی سوی فارس

Фиристад ин ғазалро тоза ва тар

فرستد این غزل را تازه و تر

зи ҷони форсии гӯйони Широз

ز جان فارسی گویان شیراز

Барояд наъраи аллоҳи Акбар

برآید نعره الله اکبر