Гар кунӣ сояам эй сарви хиромон бар сар

گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

Сар ба пояти нуҳуму дидаи гирён бар сар

سر به پایت نهم و دیده گریان بر سر

наме тавон нисбати болои ту бо сарви сеӣ

می توان نسبت بالای تو با سرو سهی

Гар буд сарви сеиро маи тобон бар сар

گر بود سرو سهی را مه تابان بر سر

Аз гул рӯй ту танҳо чу кунам гашти баҳор

از گل روی تو تنها چو کنم گشت بهار

Нуҳум аз нолаи ҳамаи саҳни гулистон бар сар

نهم از ناله همه صحن گلستان بر سر

Шоҳи хубони туе имрӯз вагар адл кунад

شاه خوبان تویی امروز و گر عدل کند

Тоҷи шоҳии нҳдти хусрави даврон бар сар

تاج شاهی نهدت خسرو دوران بر سر

Рахна шуд зоаҳи дилами чархи қўидстии кӯ

رخنه شد زآه دلم چرخ قویدستی کو

Ки фурӯи кўбдми ин гунбади вайрон бар сар

که فرو کوبدم این گنبد ویران بر سر

Мардум аз хондани ёсини ту хез эй зоҳид

مردم از خواندن یاسین تو خیز ای زاهد

Ки марои бас буд ин шӯхи ғзлхўон бар сар

که مرا بس بود این شوخ غزلخوان بر سر

Боз кун гӯши анояти сӯии ҷомӣ ки кунад

باز کن گوش عنایت سوی جامی که کند

Дафтари насри нисори туу девон бар сар

دفتر نثر نثار تو و دیوان بر سر