Боғбон май хости баради шохӣ аз сарви баланд

باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

Дид кӯ монад ба қадати арра дар нармӣ фиканд

دید کو ماند به قدت اره در نرمی فکند

То лабатро дидаам ҳаргиз нарафта сет аз дилам

تا لبت را دیده ام هرگز نرفته ست از دلم

Неи бад-ӣни часбандагӣ шаҳдаст неи ҷлоби қанд

نی بدین چسبندگی شهد است نی جلاب قند

наменагӯям чун сапанд ва оташаст он холу рух

می نگویم چون سپند و آتش است آن خال و رخ

Кӣ чунин ором гирад бар сари оташи сапанд

کی چنین آرام گیرد بر سر آتش سپند

Ошиқи ранҷурро каз лаъли ту мондаи сети давр

عاشق رنجور را کز لعل تو مانده ست دور

Гарчи бошад шарбат исо науфтад сӯдманд

گرچه باشد شربت عیسی نیفتد سودمند

Ҷон басӣ кунадем баҳри гавҳарӣ аз кони васл

جان بسی کندیم بهر گوهری از کان وصل

Кон агар инасту гавҳари ҷони басӣ хоҳем кунад

کان اگر اینست و گوهر جان بسی خواهیم کند

Дӯди оҳи ман ки печон меравад то осмон

دود آه من که پیچان می رود تا آسمان

Кангари мақсӯдро хоҳад шудани рӯзии каманд

کنگر مقصود را خواهد شدن روزی کمند

Аз саодати он ду рух бар ошиқон омад ду дар

از سعادت آن دو رخ بر عاشقان آمد دو در

Ёрб абвоби саодат бар рух ҷомӣ мабанд

یارب ابواب سعادت بر رخ جامی مبند