Номи лабат чун ба забон ме ояд
نام لبت چون به زبان میآید
Оби ҳаётам ба даҳон ме ояд
آب حیاتم به دهان میآید
Ҳар нафасии пеши лаби ҷони бахшат
هر نفسی پیش لب جانبخشت
Хизр ба дарюза ҷон ме ояд
خضر به دریوزهٔ جان میآید
Рахши ҷафо бар сари мо май ронӣ
رخش جفا بر سر ما میرانی
Фитна раҳо карда Аннан ме ояд
فتنه رهاکردهعنان میآید
Чеҳра чу гули гирди чаман май гардӣ
چهره چو گل گرد چمن میگردی
Булбули мискин ба фиғон ме ояд
بلبل مسکین به فغان میآید
Бе гули ту ҷилваи сӯсан бар ман
بی گل تو جلوهٔ سوسن بر من
Сахттар аз захм синон ме ояд
سختتر از زخم سنان میآید
Кӯҳ бало шуд ғами ишқати лекин
کوه بلا شد غم عشقت لیکن
Бар дили ошиқ на гарон ме ояд
بر دل عاشق نه گران میآید
Дар сифати лаъли лабати ҷомӣ ро
در صفت لعل لبت جامی را
Байн чаҳ рангин суханон ме ояд
بین چه رنگین سخنان میآید