Нозуки андомӣ ки ҳаст осеби тани пероҳанаш

نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

Ҷонами озоради зи осебӣ ки ояд бар таниш

جانم آزارد ز آسیبی که آید بر تنش

Чун гулшан май доштам бар даст чун дорам раво

چون گلشن می داشتم بر دست چون دارم روا

Кӯфтади гули гул ба тан чун гулбун аз дасти маниш

کوفتد گل گل به تن چون گلبن از دست منش

Тарсам аз озори мижгон варна дорам орзӯ

ترسم از آزار مژگان ورنه دارم آرزو

Каз бадани озурдагии чинам ба чашми равшанаш

کز بدن آزردگی چینم به چشم روشنش

Фан хубонаст гоҳе ҷанг ва гоҳе оштӣ

فن خوبان است گاهی جنگ و گاهی آشتی

Хубтар байнами зи хубони ҷаҳон дар ҳар фанаш

خوبتر بینم ز خوبان جهان در هر فنش

Ҳар замон бемӯҷибӣ бо ӯ барорам сар ба ҷанг

هر زمان بی موجبی با او برآرم سر به جنگ

То ба расми оштӣ даст оварам бар гарданаш

تا به رسم آشتی دست آورم بر گردنش

Шуд гиребони висол ӯ ба чанг аз дасти ман

شد گریبان وصال او به چنگ از دست من

Дасти он кўтои баъд аз он бигирам доманаш

دست آن کوتا بعد از آن بگیرم دامنش

Баҳри он сарви ин ғазали ҷомӣ ба барг гул навис

بهر آن سرو این غزل جامی به برگ گل نویس

Бошад онро афканди боди сабои пероҳанаш

باشد آن را افکند باد صبا پیراهنش