Майли шакл абрӯят дорам дарин фирӯзаи тоқ

میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق

Бо қад хам гашта тоқами зери ин нилии равоқ

با قد خم گشته طاقم زیر این نیلی رواق

Ҳар қадаҳ каз соқӣ даврам расад давр аз лаб

هر قدح کز ساقی دورم رسد دور از لب

Гарчи шаҳд ноб бошад заҳрам ояд дар мазоқ

گرچه شهد ناب باشد زهرم آید در مذاق

Барқӣ аз сарманзили Лайлӣ дарахшидан гирифт

برقی از سرمنزل لیلی درخشیدن گرفت

Бар дили бечораи маҷнӯн тоза шуд доғи фироқ

بر دل بیچاره مجنون تازه شد داغ فراق

Бо ту дорам срдл чун шиша май дар миён

با تو دارم سردل چون شیشه می در میان

Гӯ мазан ҳар сифла чун хами сангам аз таъни нифоқ

گو مزن هر سفله چون خم سنگم از طعن نفاق

Сарви қадати дармиён ҷон даромад варна буд

سرو قدت درمیان جان درآمد ورنه بود

Чашму абрӯии туро дар бурдани он иттифоқ

چشم و ابروی تو را در بردن آن اتفاق

Мӯниси ҷонами ту хоҳӣ буд агар худ фии алмисл

مونس جانم تو خواهی بود اگر خود فی المثل

Хизр бо ман ҳамсафар гардад масеҳои ҳам всоқ

خضر با من همسفر گردد مسیحا هم وثاق

Чанд доғи даврӣу андӯҳи маҳҷӯрии кашам

چند داغ دوری و اندوه مهجوری کشم

Мо ақосии мнки лои иҳсии илои явми алтлоқ

ما اقاسی منک لا یحصی الی یوم التلاق

Ҷомӣ аз малики хуросон бо хуши алҳони мутрибӣ

جامی از ملک خراسان با خوش الحان مطربی

Ин ғазалро кун равони машҳун ба шарҳи иштиёқ

این غزل را کن روان مشحون به شرح اشتیاق

То туфайли лаҳн ӯ созад сурӯди базми хеш

تا طفیل لحن او سازد سرود بزم خویش

Хусрави табриз , шоҳи Форс , султони Ироқ

خسرو تبریز، شاه فارس، سلطان عراق