Ғам нест кофтад аз тани фарсӯдаи сари ҷудо

غم نیست کافتد از تن فرسوده سر جدا

Ғам зон буд ки монад азин хок дар ҷудо

غم زان بود که ماند ازین خاک در جدا

Сар бар надорам аз хати ҳукми ту чун қалам

سر بر ندارم از خط حکم تو چون قلم

Гар банди банд ман кунӣ аз икдгри ҷудо

گر بند بند من کنی از یکدگر جدا

Аз оби дидаи гӯнаи рухсор ман нагашт

از آب دیده گونه رخسار من نگشت

Зардӣ ба шаст ва шӯй нагардад зи зари ҷудо

زردی به شست و شوی نگردد ز زر جدا

Ин ашк сурх нест ки меоядам зи чашм

این اشک سرخ نیست که می آیدم ز چشم

Хуноба ист гашта зи риши ҷигари ҷудо

خونابه ایست گشته ز ریش جگر جدا

Гардад миёни ту камар аз мӯии бастаи зулф

گردد میان تو کمر از موی بسته زلف

Кас чун кунад миёни туро аз камари ҷудо

کس چون کند میان تو را از کمر جدا

Парвози расатони сӯят аз бол ҳиммат аст

پرواز راستان سویت از بال همت است

Уфтад ба хоки тир чу монад зи пари ҷудо

افتد به خاک تیر چو ماند ز پر جدا

Гуфтӣ ки ҷомӣ аз ту базӯдӣ ҷудо шавам

گفتی که جامی از تو بزودی جدا شوم

эй кош ҷон шавад зи танами зӯдтари ҷудо

ای کاش جان شود ز تنم زودتر جدا