Чун ҳавои боғ бо ин шакл мавзун карда Эй

چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

Аз лаби хандони даруни ғунчаро хӯн карда Эй

از لب خندان درون غنچه را خون کرده‌ای

Бар лаб ҷӯ нест ин гули бал каз андом чу гул

بر لب جو نیست این گل بل کز اندام چو گل

Перҳанро бар канори ҷӯй берун карда Эй

پیرهن را بر کنار جوی بیرون کرده‌ای

Нест ҳам дар оби акси гул ки баҳри шасту шӯй

نیست هم در آب عکس گل که بهر شست و شوی

Ҷои даруни об бо андом гулгун карда Эй

جا درون آب با اندام گلگون کرده‌ای

Буд побарҷо ба сони кӯҳи сабрам лек ту

بود پابرجا به سان کوه صبرم لیک تو

Кӯҳро аз поймоли ҳиҷр ҳомӯн карда Эй

کوه را از پایمال هجر هامون کرده‌ای

Ҳарчӣ хубонро буд яксар ту танҳо дории он

هرچه خوبان را بود یکسر تو تنها داری آن

Вази ҳама бар сари мънбри кокул афзӯн карда Эй

وز همه بر سر معنبر کاکل افزون کرده‌ای

Дили зи даври хати ту берун наме ёрад шудан

دل ز دور خط تو بیرون نمی‌یارد شدن

наменадонам зери лаби бозаш чаҳ афсун карда Эй

می‌ندانم زیر لب بازش چه افسون کرده‌ای

Май дамади буии ҷунуни ишқи ҷомии зини ғазал

می‌دمد بوی جنون عشق جامی زین غزل

Гӯйии истимдоди файз аз рӯҳ маҷнӯн карда Эй

گویی استمداد فیض از روح مجنون کرده‌ای