Чанд бошам чашм бар дар , гӯш бар овози пой

چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای

Рӯзӣ аз роҳи тараҳҳум бар ман бедили дарой

روزی از راه ترحم بر من بیدل درآی

Гарчи барҷо мондаам дар кунҷи ҳиҷр аз заъфи тан

گرچه برجا مانده ام در کنج هجر از ضعف تن

Чун расад овози пояти брҷҳми бихўди зи ҷой

چون رسد آواز پایت برجهم بیخود ز جای

То ту нгшодӣ дар ғмхонаҳ ам накушод бахт

تا تو نگشادی در غمخانه ام نگشاد بخت

Як дар роҳат ба рӯй ман дарин меҳнати сарой

یک در راحت به روی من درین محنت سرای

Ҳеҷ мأўоро набошад бе қудумати равнақӣ

هیچ مأوا را نباشد بی قدومت رونقی

Вои мأўоиӣ ки аз ваии пойгирӣ бози вой

وای مأوایی که از وی پای گیری باز وای

Давлатӣ бошад ки ое аз дирам бикшодӣ рӯй

دولتی باشد که آیی از درم بگشادی روی

Рағми ҳосидро ба рӯем ин дар давлати гушой

رغم حاسد را به رویم این در دولت گشای

Лутфӣ аз сар то ба по гоҳе ба ташрифи қудум

لطفی از سر تا به پا گاهی به تشریف قدوم

Бо ғарибони диёри хеш Лутфӣ ме намой

با غریبان دیار خویش لطفی می نمای

То қадам дар кулба ҷомӣ наҳодӣ рӯзу шаб

تا قدم در کلبه جامی نهادی روز و شب

Чашми худро зостон хеш бошад серумаи соӣ

چشم خود را زآستان خویش باشد سرمه سای