Зиҳӣ ба насх гул оварда хати биногвашат

زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

Дамидаи сабзатар гирд чашма навишт

دمیده سبزه تر گرد چشمه نوشت

Туро чу зад ба баннои гӯши ҳалқаи сунбули зулф

تو را چو زد به بنا گوش حلقه سنبل زلف

Бунафша шуд зи ғуломони ҳалқаи дргўшт

بنفشه شد ز غلامان حلقه درگوشت

Фурӯғ рӯй ту оташ занад ба хирмани ақл

فروغ روی تو آتش زند به خرمن عقل

Агар на парда кашад сунбули самани пӯшат

اگر نه پرده کشد سنبل سمن پوشت

Ҳуҷуми ишқи ту нгзордм ба дили нақшӣ

هجوم عشق تو نگذاردم به دل نقشی

Марви зи дида ки тарсам кунам фаромӯшат

مرو ز دیده که ترسم کنم فراموشت

Чу ту камар бигушое ман аз миён биравам

چو تو کمر بگشایی من از میان بروم

Маро чаҳ тоқати он то кашам дар оғӯшат

مرا چه طاقت آن تا کشم در آغوشت

Чигуна бар хӯрам аз ту чунин ки май байнам

چگونه بر خورم از تو چنین که می بینم

Ҳалоки ҷони талафи ақлу офати ҳушат

هلاک جان تلف عقل و آفت هوشت

Ҳазор гӯна сухан дошт аз рахти ҷомӣ

هزار گونه سخن داشت از رخت جامی

Ниҳод бар лаб ӯ меҳри лаъли хомӯшат

نهاد بر لب او مهر لعل خاموشت