Хоҷа оварад баҳри суфраи мо

خواجه آورد بهر سفره ما

Пушти он як ду гӯсфанд ки кишт

پشت آن یک دو گوسفند که کشت

Лекин аз дасти нихвати ҷўдш

لیکن از دست نخوت جودش

Нашуд олӯдаам ба он ангушт

نشد آلوده ام به آن انگشت

Ҳаст азон бо худаш тасаввури он

هست ازان با خودش تصور آن

Ки ба ҳотам ҳаме расад ба ду пушт

که به حاتم همی رسد به دو پشت