Баноми онкии ҷони ором азу ёфт

بنام آنکه جان آرام ازو یافت

Дили маъшӯқу ошиқи ком азу ёфт

دل معشوق و عاشق کام ازو یافت

Ба ҷӯии тани равонро кард ҷорӣ

به جوی تن روان را کرد جاری

Забонро дар фасоҳат дод ёрӣ

زبان را در فصاحت داد یاری

Ба чашми худ назар бар рӯй худ кард

به چشم خود نظر بر روی خود کرد

Ҷаҳонро пар з гуфту гӯй худ кард

جهان را پر ز گفت و گوی خود کرد

Чу сӯрат кард бо маънии мувофиқ

چو صورت کرد با معنی موافق

зи худ бар чеҳраи худ гашти ошиқ

ز خود بر چهره خود گشت عاشق

Ба ҳасани худ з рӯй ъшқбозӣ

به حسن خود ز روی عشقبازی

Ҳамеша кор ӯ ойӣна созӣ

همیشه کار او آیینه سازی

Чу худ бади ошиқи деринаи хеш

چو خود بد عاشق دیرینه خویش

Ҷаҳонро кард аз он ойӣнаи хеш

جهان را کرد از آن آیینه خویش

Ки то ҳар гуҳи зи худ бо худ нишинад

که تا هر گه ز خود با خود نشیند

Дар ӯ ҳар дами ҷамол хеш бинад

در او هر دم جمال خویش بیند

Ба ҳар ойӣна рӯй хеш бинмуд

به هر آیینه روی خویش بنمود

Ки ҳам худ ошиқи рухсори худ буд

که هم خود عاشق رخسار خود بود

Гуҳӣ бо он баромади гоҳ бо ин

گهی با آن برآمد گاه با این

Баҳонаи сохт хусравроу ширин

بهانه ساخت خسرو را و شیرین

Бидон то ҳаркасӣ нашносад ӯ ро

بدان تا هرکسی نشناسد او را

Замонӣ Вомиқ омад гоҳи узро

زمانی وامق آمد گاه عذرا

Асир ӯст ҳам Лайлӣ ва ҳам Қайс

اسیر اوست هم لیلی و هم قیس

Хароб ӯст ҳам ромӣ ва ҳам вис

خراب اوست هم رامی و هم ویس

Ҷаҳону ҷон азу шуд ошиқ ӯ

جهان و جان ازو شد عاشق او

Ки омад аз забони худ сухангӯ

که آمد از زبان خود سخنگو

Ба ошиқи роз аз маъшӯқ бикшод

به عاشق راز از معشوق بگشاد

Нишоне дод аз ширину Фарҳод

نشانی داد از شیرین و فرهاد

Касе пурсед ҳақ кӯ кирдигораст

کسی پرسید حق کو کردگارست

намедонам ки доим дар чаҳ кораст

نمی دانم که دایم در چه کارست

Чу ин нукта аз он мискини шнФтм

چو این نکته از آن مسکین شنفتم

Ба гӯшаши ин сухан оҳиста гуфтам

به گوشش این سخن آهسته گفتم

Ҷавоб ту намегӯям азин беш

جواب تو نمی گویم ازین بیش

Ки ӯ доим ба фазлу раҳмати хеш

که او دایم به فضل و رحمت خویش

Диҳад онро ба роФти сарфарозӣ

دهد آن را به رافت سرفرازی

Диҳад инро ба бод бе ниёзӣ

دهد این را به باد بی نیازی

Ба ҳурмат баркашад онро ба гардун

به حرمت برکشد آن را به گردون

Ба хории афканди инро ҷигари хӯн

به خواری افکند این را جگر خون

Ҷаҳониро занад як лаҳза бар ҳам

جهانی را زند یک لحظه بر هم

Вуҷӯдиро адам созад ба як дам

وجودی را عدم سازد به یک دم

Дигар бор аз адами нақшии برارد

دگر بار از عدم نقشی برآرد

Вуҷӯдиро дар ӯ сӯрат нагорд

وجودی را در او صورت نگارد

برارد аз дил чун санги фарёд

برآرد از دل چون سنگ فریاد

Наад андӯҳҳо дар ҷаҳони Фарҳод

نهد اندوهها در جهان فرهاد

Диҳад бозаши зи дарси ишқи талқин

دهد بازش ز درس عشق تلقین

Ки каш бар санги хорои нақши ширин

که کش بر سنگ خارا نقش شیرین

Табораки рбно , зон кирдигорӣ

تبارک ربنا، زان کردگاری

Таъолии аллоҳи азин сӯрати нигорӣ

تعالی الله ازین صورت نگاری

Чу дорад ҳар чаҳ он боиста ӯст

چو دارد هر چه آن بایسته اوست

Кунад ҳар коркон шоиста ӯст

کند هر کارکان شایسته اوست

Ҳар он рангӣ ки бар ҳастӣ тарозад

هر آن رنگی که بر هستی طرازد

Барин таҳта ҳар он нақшӣ ки созад

برین تخته هر آن نقشی که سازد

Магӯ бад кард чун бим касаш нест

مگو بد کرد چون بیم کسش نیست

Ки худ ҳоҷат ба таълим касаш нест

که خود حاجت به تعلیم کسش نیست

Агар хоҳад кунад пинҳони ду олам

اگر خواهد کند پنهان دو عالم

Вагар хоҳад кунад пайдоаш дар дам

وگر خواهد کند پیداش در دم

Ба ҳар нутқ аз забон хеш гуёст

به هر نطق از زبان خویش گویاست

Ба пинҳонӣ ва пайдое ҳувайдост

به پنهانی و پیدایی هویداست

На аз мардуми таваққуъ чашм дорад

نه از مردم توقع چشم دارد

На бо он кин на бо ин хашм дорад

نه با آن کین نه با این خشم دارد

Бидон дарга чаҳ хоқон ва чаҳ қайсар

بدان درگه چه خاقان و چه قیصر

Сиррӣ дорад ба аҷзи афканда дар бар

سری دارد به عجز افکنده در بر

Хиради сарришта роҳаш надонад

خرد سررشته راهش نداند

Назари раҳи сӯй даргоҳаш надонад

نظر ره سوی درگاهش نداند

Магари каси раҳи баради сӯяш ба тавфиқ

مگر کس ره برد سویش به توفیق

Вагар на кана бе чунаш бтҳқиқ

وگر نه کنه بی چونش بتحقیق

Чаҳ донад иттиҳодӣу ҳулӯлӣ

چه داند اتحادی و حلولی

Набошад ақлро ӣнҷои фузулӣ

نباشد عقل را اینجا فضولی

Ки гоҳи аҷз аз он асрори мушкил

که گاه عجز از آن اسرار مشکل

Бпчид ва ҳамро по дар слосл

بپچید و هم را پا در سلاسل

Кунад абрӯии хубонро кмонкш

کند ابروی خوبان را کمانکش

Дил ошиқ кунад аз тирашони хуш

دل عاشق کند از تیرشان خوش

Чу гесуашони паии дили бурдани орад

چو گیسوشان پی دل بردن آرد

Наҳангонро расан дар гардани орад

نهنگان را رسن در گردن آرد

Диҳад аз мӯии шани шабро дарозӣ

دهد از موی شان شب را درازی

Ба мижгонашон диҳад шамширбозӣ

به مژگانشان دهد شمشیربازی

Ба рӯз аз рӯй шан оташ фурӯзад

به روز از روی شان آتش فروزد

Бар он оташи сапанд шаб бисӯзад

بر آن آتش سپند شب بسوزد

Чу печади мӯии шан дар гирди ғабғаб

چو پیچد موی شان در گرد غبغب

Дар оради рӯзро дар ҳалқаи шаб

در آرد روز را در حلقه شب

Ба ошиқ зон даҳони ҳангоми эъзоз

به عاشق زان دهان هنگام اعزاز

Сулаймонро диҳад ангуштарин боз

سلیمان را دهد انگشترین باز

Дигар ҳам зон даҳони андар наоне

دگر هم زان دهان اندر نهانی

Нишон дода зи малик бе нишоне

نشان داده ز ملک بی نشانی

Ба санъат карда пеши чашми мардум

به صنعت کرده پیش چشم مردم

зи борикӣ майонишон дар миёни гум

ز باریکی میانشان در میان گم

Дигар ушшоқро аз ҷони сипорӣ

دگر عشاق را از جان سپاری

Фиканда пеши маъшӯқон ба зорӣ

فکنده پیش معشوقان به زاری

Буд дили ҷой ӯ паҳлуу мушкил

بود دل جای او پهلو و مشکل

Ки эшонро диҳад ҷои паҳлавии дил

که ایشان را دهد جا پهلوی دل

Барояд ҷони азин андӯҳи шани зор

برآید جان ازین اندوه شان زار

Агар на ӯ диҳад дилашон дар ин кор

اگر نه او دهد دلشان در این کار

Аз он дода сети доими ҷусту ҷӯшон

از آن داده ست دایم جست و جوشان

Ки бинмуда сет аз маъшӯқи Рӯшон

که بنموده ست از معشوق روشان

Азинҳо ҳар чаҳ гуфтам дон ки беш аст

ازینها هر چه گفتم دان که بیش است

Ки ӯ худ ошиқу маъшӯқ хеш аст

که او خود عاشق و معشوق خویش است

Бигӯямгар нигаҳи дории ту ин роз

بگویم گر نگه داری تو این راز

Ки худ гуяд ҳам аз худ башнавад боз

که خود گوید هم از خود بشنود باز

Ҳадис ӯ ҳадиси мо ва ман нест

حدیث او حدیث ما و من نیست

Сухан коинҷо расад дигар сухан нест

سخن کاینجا رسد دیگر سخن نیست