Марои ишқ аз ҷаҳон ва ҷон баровард

مرا عشق از جهان و جان برآورد

Ба якбор аз сару сомон бар оварад

به یکبار از سر و سامان بر آورد

Маро беишқ аз ҷону ҷаҳони бас

مرا بی عشق از جان و جهان بس

Марои ишқ аз ҷаҳон , ороми ҷони бас

مرا عشق از جهان، آرام جان بس

Бигӯ ишқами бурун бар аз ҷаҳони рахт

بگو عشقم برون بر از جهان رخت

Ки бе ӯ нест дар хури тоҷаму тахт

که بی او نیست در خور تاجم و تخت

Чаҳ ғам дорам , гарм аз ишқ ҷон рафт

چه غم دارم، گرم از عشق جان رفت

Ки ошиқ хоҳам аз малики ҷаҳон ( рафт )

که عاشق خواهم از ملک جهان(رفت)

Ба ишқами шоҳӣу лашкар чаҳ бояд

به عشقم شاهی و لشکر چه باید

Маро чун ӯ буд дигар чаҳ бояд

مرا چون او بود دیگر چه باید

Маро бо ишқ , меҳри лами изл буд

مرا با عشق، مهر لم یزل بود

Аз онам доими ин шуғлу амал буд

از آنم دایم این شغل و عمل بود

Дарин раҳ боядам бедор рафтан

درین ره بایدم بیدار رفتن

Ки хоҳам дар сари ин кор рафтан

که خواهم در سر این کار رفتن

Чу кори ақли ғайр аз дард сар нест

چو کار عقل غیر از درد سر نیست

Ҷузи инам баъди азин корӣ дигар нест

جز اینم بعد ازین کاری دگر نیست

Чу ғайр аз ошиқӣ , нуқсон дайн аст

چو غیر از عاشقی، نقصان دین است

Марои ман баъд , дайну қибла ин аст

مرا من بعد، دین و قبله این است

Кашад бошад марои ишқу маломат

کشد باشد مرا عشق و ملامت

Ки онам даст гирад дар қиёмат

که آنم دست گیرد در قیامت

Чаҳ корам омадӣ ин умр бисёр

چه کارم آمدی این عمر بسیار

Агар на ошиқӣ будӣ марои кор

اگر نه عاشقی بودی مرا کار

Бидон шодам ки андари кишвари ишқ

بدان شادم که اندر کشور عشق

Бихоҳад шуд марои сар дар сари ишқ

بخواهد شد مرا سر در سر عشق

Наме печами сар аз фармони ширин

نمی پیچم سر از فرمان شیرین

Ки дорам баҳри ширин , ҷони ширин

که دارم بهر شیرین، جان شیرین

Биҳамдиллоҳ ки бар ман нест пинҳон

بحمدالله که بر من نیست پنهان

Ки хоҳам додани андари ошиқии ҷон

که خواهم دادن اندر عاشقی جان

Агар бар ман шавад он ёри зоҳир

اگر بر من شود آن یار ظاهر

Шавам хуши вар на медонам ки охир

شوم خوش ور نه می دانم که آخر

Барон дар дил занад чандон сари ман

بران در دل زند چندان سر من

Ки бар ман раҳми оради дилбари ман

که بر من رحم آرد دلبر من

з дил дорам ғамӣ бар ҷои шодӣ

ز دل دارم غمی بر جای شادی

Маро дам нест ғайр аз номрдоӣ

مرا دم نیست غیر از نامردای

Чу дар зории тани хусрав забун шуд

چو در زاری تن خسرو زبون شد

Дили ширин аз он андӯҳ хӯн шуд

دل شیرین از آن اندوه خون شد

зи пардаи наъра Эй зад ончунон маст

ز پرده نعره ای زد آنچنان مست

Ки маҷлисро саросар дил шуд аз даст

که مجلس را سراسر دل شد از دست

Чу хусрави наъраи ширин ба гӯшаш

چو خسرو نعره شیرین به گوشش

Расед аз сар бишуд якбораи ҳушаш

رسید از سر بشد یکباره هوشش

Надимонро зи маҷлиси сар ба сар ронад

ندیمان را ز مجلس سر به سر راند

Ба хилвати баъд аз он шопӯрро хонд

به خلوت بعد از آن شاپور را خواند

Бадв гуфт он замони к-эии ёри дерин

بدو گفت آن زمان کای یار دیرین

Ба гӯш ман расед овози ширин

به گوش من رسید آواز شیرین

Чу аз шоҳи ин сухани шопӯри бшнФт

چو از شاه این سخن شاپور بشنفت

Табассум карду бохусрав чунин гуфт

تبسم کرد و باخسرو چنین گفت

Ки шоҳои зиндагонии боду ҷоҳат

که شاها زندگانی باد و جاهت

Буд фармони зи моҳӣ то ба моҳат

بود فرمان ز ماهی تا به ماهت

Бигӯям бо ту эй шоҳи ҷаҳони рост

بگویم با تو ای شاه جهان راست

Ки шуд кортў зон сон ки дилати хост

که شد کارتو زان سان که دلت خواست

намегӯям сухан дар пардаи ин бор

نمی گویم سخن در پرده این بار

Ки шуд якбораи охири парда аз кор

که شد یکباره آخر پرده از کار

Даруни харгаҳи сети он ма нишаста

درون خرگه ست آن مه نشسته

Вале бо хештани ин аҳди баста

ولی با خویشتن این عهد بسته

Ҳамаи аҳли мдоини шоду хўшдл

همه اهل مداین شاد و خوشدل

Ки шаҳро гашта буд ин коми ҳосил

که شه را گشته بود این کام حاصل

Бад-ӣни шукрона хусрав гуфт як сол

بدین شکرانه خسرو گفت یک سال

Хароҷ аз малики нстоннди уммол

خراج از ملک نستانند عمال

Ба ҳар навъе ки мехоҳанд мардум

به هر نوعی که می خواهند مردم

Ҳама дар айш кӯшанду тнъм

همه در عیش کوشند و تنعم

Дар он як соли ғайр шамъ нагирист

در آن یک سال غیر شمع نگریست

Касе ҳаргизи нФгтии ҳам ки ғам чист

کسی هرگز نفگتی هم که غم چیست

Набад ҷузи чашми хубони ҳеҷ ғаммоз

نبد جز چشم خوبان هیچ غماز

Кабӯтар гашта бади ҳам суҳбати боз

کبوتر گشته بد هم صحبت باز

Биҳиштиро ки мардум ме шуниданд

بهشتی را که مردم می شنیدند

Дар он муддат , ба чашми хеши диданд

در آن مدت، به چشم خویش دیدند

Дар он айём аз гуфту шнФтӣ

در آن ایام از گفت و شنفتی

Касеро ҳеҷ кас маргӣ нагуфтӣ

کسی را هیچ کس مرگی نگفتی

Чунон шуд марг , каз бахти парешон

چنان شد مرگ، کز بخت پریشان

намеёраст гаштани гирди эшон

نمی یارست گشتن گرد ایشان

Малик кард андари он даври ҳумоюн

ملک کرد اندر آن دور همایون

Зхотранда сад солаи берун

زخاطر انده صد ساله بیرون

Буд расми сарои даҳри зини сон

بود رسم سرای دهر زین سان

Ки гардад баъди мушкил , кори осон

که گردد بعد مشکل، کار آسان

Аз он фасл баҳораст аз паии дай

از آن فصل بهار است از پی دی

Ки ҳар сахтяш , осонии сет дар пай

که هر سختیش، آسانی ست در پی

Машав дили танг чун карт шавад танг

مشو دل تنگ چون کارت شود تنگ

Ки мебошад яқини сулҳ аз паии ҷанг

که می باشد یقین صلح از پی جنگ

з но омад махӯр андӯҳ бисёр

ز نا آمد مخور اندوه بسیار

Ки баъд аз шом , субҳ ояд падедор

که بعد از شام، صبح آید پدیدار

Шикоят пар макун аз заъфу сустӣ

شکایت پر مکن از ضعف و سستی

Ки бошад баъди сустӣ , тандурустӣ

که باشد بعد سستی، تندرستی

Чу хусрав ёфт коми худ аз он моҳ

چو خسرو یافت کام خود از آن ماه

Суханро мекунам алқсаҳи кӯтоҳ

سخن را می کنم القصه کوتاه

Якояки духтарони он парии зод

یکایک دختران آن پری زاد

Талаб кард ва ба наздикон худ дод

طلب کرد و به نزدیکان خود داد

Ба шодии рӯзу шаби осӯда аз ғам

به شادی روز و شب آسوده از غم

Ба коми дил ҳаме буданд бо ҳам

به کام دل همی بودند با هم

Чу шаҳро ин саодат раҳнамӯн шуд

چو شه را این سعادت رهنمون شد

Шинав то баъд аз он , аҳвол чун шуд

شنو تا بعد از آن، احوال چون شد

Чу вопрдохти ҷонаш зон тмнӣ

چو واپرداخت جانش زان تمنی

Шуд аз сӯрат , дилаши ҷӯёни маънӣ

شد از صورت، دلش جویان معنی

Гдшт аз суҳбати арбоби ътлт

گدشت از صحبت ارباب عطلت

Гуҳӣ хилват гузидӣ , гоҳи азлат

گهی خلوت گزیدی، گاه عزلت

Паии дониш ба ойини сутургон

پی دانش به آیین سترگان

Бузурги умедро хонд аз бузургон

بزرگ امید را خواند از بزرگان

Бадв гуфт эй зи сари кори огоҳ

بدو گفت ای ز سر کار آگاه

Бигӯ моро ки чун бояд шудани роҳ

بگو ما را که چون باید شدن راه