Дар он рӯзӣ ки тухм меҳр киштанд

در آن روزی که تخم مهر کشتند

Ба меҳри ту гули моро сириштанд

به مهر تو گل ما را سرشتند

Наомад ғайри меҳрат дар дили ман

نیامد غیر مهرت در دل من

Ки бисириштанд бо обу гули ман

که بسرشتند با آب و گل من

Маро бо меҳри ту пайвастаи ҳолеи сет

مرا با مهر تو پیوسته حالی ست

Ки ҷузи он ҳар чаҳ май байнами хаёлии сет

که جز آن هر چه می بینم خیالی ست

Ба ёрии ту ман он ҷон сипорам

به یاری تو من آن جان سپارم

Ки то ҷон дорам аз баҳр ту дорам

که تا جان دارم از بهر تو دارم

Маро аз ишқи ту пурвой кас нест

مرا از عشق تو پروای کس نیست

Ҳавоӣ каз ту дорам он ҳавас ( нест )

هوایی کز تو دارم آن هوس(نیست)

Ҷаҳон то кард нақши куҳнаро нав

جهان تا کرد نقش کهنه را نو

Марои ширин , туро хондаи сети хусрав

مرا شیرین، تو را خوانده ست خسرو

Ба лавҳи даҳр май байнами ҳувайдо

به لوح دهر می بینم هویدا

Ки то бошад ҷаҳон гӯйанд аз мо

که تا باشد جهان گویند از ما

Маломатҳо ки мо барадем аз ишқ

ملامتها که ما بردیم از عشق

Ғароматҳо ки бспрдим дар ишқ

غرامتها که بسپردیم در عشق

Ҳадиси он ва ғамҳоу маломат

حدیث آن و غمها و ملامت

Аҷаб набӯд ки монад то қиёмат

عجب نبود که ماند تا قیامت

Ҷаҳон то кард нақши даҳри бунёд

جهان تا کرد نقش دهر بنیاد

Надорад ҳеҷ каси зини ошиқии ёд

ندارد هیچ کس زین عاشقی یاد

зи баъди мо касони кин дар пазиранд

ز بعد ما کسان کین در پذیرند

Магари зини нақш , нақшӣ боз гиранд

مگر زین نقش، نقشی باز گیرند

Кунун шоҳои зи рӯзи рафтаи бгдр

کنون شاها ز روز رفته بگدر

Ки аз рафта намегӯйем дигар

که از رفته نمی گوییم دیگر

Чу давлати ёру толеъи гашти дмсоз

چو دولت یار و طالع گشت دمساز

Мҳли кини давлат аз дастат равад боз

مهل کین دولت از دستت رود باز

Чу бо ҳам беҳиҷобу рӯ ба рӯйем

چو با هم بی حجاب و رو به روییم

Суханро то ба кӣ дар парда гӯйем

سخن را تا به کی در پرده گوییم

Дилу ҷонро чу стрӣ нест бо ҳам

دل و جان را چو ستری نیست با هم

Ҳиҷоб аз пеш бардорем мо ҳам

حجاب از پیش برداریم ما هم

Шавем осӯда зин гуфту шнФтн

شویم آسوده زین گفت و شنفتن

Сухан то кӣ тавон дар пардаи гуфтан

سخن تا کی توان در پرده گفتن

Напечем аз ду зулфи хеши пайваст

نپیچیم از دو زلف خویش پیوست

Миёни мори бгдорим аз даст

میان مار بگداریم از دست

Дигар бо ҳам нагӯем аз чаҳ ва чун

دگر با هم نگوییم از چه و چون

Ки пайдо нест кори чархи ворун

که پیدا نیست کار چرخ وارون

Ба як раҳи дасти азин олам бидорем

به یک ره دست ازین عالم بداریم

Ғами олам ба олами вогдорим

غم عالم به عالم واگداریم

Шабии аҳволи олам дар миён буд

شبی احوال عالم در میان بود

зи неку бад , ҳадисаш бар забон буд

ز نیک و بد، حدیثش بر زبان بود

Хушам омад ки хуш гуфт ин азизӣ

خوشم آمد که خوش گفت این عزیزی

Ки ин олам наме арзад ба чизе

که این عالم نمی ارزد به چیزی

Ба олам ман надидам ғайри азуи кас

به عالم من ندیدم غیر ازو کس

Ман аз олам , ба ишқами зиндау бас

من از عالم، به عشقم زنده و بس

Нкисо чун фурӯ хонд ин дигар бор

نکیسا چون فرو خواند این دگر بار

Бигуфт ин борбад бо нолаи зор

بگفت این باربد با ناله زار