Ҷавобаш дод ва гуфташ эй худованд
جوابش داد و گفتش ای خداوند
Бигӯям зончаҳ донам бо ту як чанд
بگویم زآنچه دانم با تو یک چند
Фано моием ва ин ҳастӣ ( сет ) мавҳум
فنا ماییم و این هستی(ست)موهوم
Ки бе воҷиби вуҷӯди мости маъдӯм
که بی واجب وجود ماست معدوم
Бақои зоти худо дон кӯаст доим
بقا ذات خدا دان کوست دایم
Ба зоти хештани пайвастаи қоим
به ذات خویشتن پیوسته قایم
Мадонгар воқифӣ аз поя ӯ
مدان گر واقفی از پایه او
Вуҷӯди мо ба ғайр аз соя ӯ
وجود ما به غیر از سایه او
Агар хуршедро набӯд вуҷӯдӣ
اگر خورشید را نبود وجودی
Набошад зарраро ҳаргизи вуҷӯдӣ
نباشد ذره را هرگز وجودی
Мадони ҷузи зот ӯро ҳасту воҷиб
مدان جز ذات او را هست و واجب
Ки ғолиб ӯ буд валлоҳи ғолиб
که غالب او بود والله غالب
Якерогар шумории сад ҳазорӣ
یکی را گر شماری صد هزاری
Вуҷӯди он мадони ҷузи эътиборӣ
وجود آن مدان جز اعتباری
Зикгар сад кунӣ , вар беш тамиз
زیک گر صد کنی، ور بیش تمیز
намебинад муҳаққиқи ғайри як чиз
نمی بیند محقق غیر یک چیز
Бар доно , яке кӣ дар шумораст
بر دانا، یکی کی در شمارست
Ки он бошад якегар сад ҳазор аст
که آن باشد یکی گر صد هزار است
Ҳазорон нест ҷузи як як дигар ҳеҷ
هزاران نیست جز یک یک دگر هیچ
Ки додстии ту онро печ дар печ
که دادستی تو آن را پیچ در پیچ
Касе каш дар вуҷӯди як шаккӣ нест
کسی کش در وجود یک شکی نیست
Ҳазорон дар ҳазораш ҷуз яке нест
هزاران در هزارش جز یکی نیست
Агар хоҳад дилати кини рамзи хуоне
اگر خواهد دلت کین رمز خوانی
Ба тамсилят бигӯям то бадоне
به تمثیلیت بگویم تا بدانی
Бақоро дони ту обии поки равшан
بقا را دان تو آبی پاک روشن
Ки шуд ҷории миёни саҳни гулшан
که شد جاری میان صحن گلشن
Ба қадари қобилияти гашт ҳар вирд
به قدر قابلیت گشت هر ورد
Аз он оби равони як сурх ва як зард
از آن آب روان یک سرخ و یک زرد
Агар хоҳӣ ки бигушое ту ин банд
اگر خواهی که بگشایی تو این بند
Вуҷӯди момдони ҷузи қобилӣ чанд
وجود مامدان جز قابلی چند
Надорад ҷузи фано дар кори мо роҳ
ندارد جز فنا در کار ما راه
Ки боқӣ ӯст , албоқии ҳўи аллоҳ
که باقی اوست، الباقی هو الله
Азин мавҷ ва азин дарё чаҳ гӯйем
ازین موج و ازین دریا چه گوییم
Бақои дарё буд мо мавҷ ӯйем
بقا دریا بود ما موج اوییم
Шӯии огаҳи зи канаи ин зарурат
شوی آگه ز کنه این ضرورت
Агар донеи ҳаюлороу сӯрат
اگر دانی هیولا را و صورت
Дигар аз ҷинату дӯзахи саволӣ
دگر از جنت و دوزخ سؤالی
Намӯдӣ нест ин холии зи ҳоле
نمودی نیست این خالی ز حالی
Агар халқи змимаҳ дар навиштӣ
اگر خلق ذمیمه در نوشتی
Бирав хуши зӣ ки бешак дар биҳиштӣ
برو خوش زی که بی شک در بهشتی
Вар аз халқи бади худ дар азобӣ
ور از خلق بد خود در عذابی
Яқин зон дӯзахӣ бадтар наёбӣ
یقین زان دوزخی بدتر نیابی
Бар ширину талх , аз руста туаст
بر شیرین و تلخ، از رسته توست
Биҳишту дӯзахат вобаста туаст
بهشت و دوزخت وابسته توست
Дигар гуфтои бақои ҷуз маърифат нест
دگر گفتا بقا جز معرفت نیست
Чаҳ гӯям васфи он конро сифат ( нест )
چه گویم وصف آن کان را صفت (نیست)
Ҳар он кӯи орифи сар вуҷӯд аст
هر آن کو عارف سر وجود است
Мар ӯро ҳар чаҳ бинӣ дар суҷуд аст
مر او را هر چه بینی در سجود است
Чаҳ хуш гуфт ин сухани он марди ориф
چه خوش گفت این سخن آن مرد عارف
Ки буд аз хешу зоти хеши воқиф
که بود از خویش و ذات خویش واقف
Мубини ҷузи зот ӯ дар кули заррот
مبین جز ذات او در کل ذرات
Ки дар заррот чизе нест ҷузи зот
که در ذرات چیزی نیست جز ذات
Шавад равшан ?герат бошад тамизӣ
شود روشن گرت باشد تمیزی
Ки ғайр аз зот бе чун нест чизе
که غیر از ذات بی چون نیست چیزی