Кӣ нарм метавон дили ҷонон ро

کی نرم می‌توان دل جانان را

Ман хираи мушти кӯбами сндонро

من خیره مشت کوبم سندان را

Неи неи бад-ӣни ҳама сахтӣ нест ( ? )

نی نی بدین همه سختی نیست (؟)

Дар шишаи нозукии дили ҷононро

در شیشهٔ نازکی دل جانان را

Чун туррааш бкФ нафитад азчаҳ

چون طُرّه‌اش به کف نفتد از چه

Қӯти даҳуми хаёли пришонро

قوت دهم خیال پریشان را

Пеши лабаш касе ки буд инсон

پیش لبش کسی که بود انسان

Ҷӯяд чигуна чашмаи ҳиўонро

جوید چگونه چشمهٔ حیوان را

Назд Рахши танӣ ки буд одам

نزد رخش تنی که بود آدم

Наниҳад мақоми равзаи рзўонро

ننهد مقام روضهٔ رضوان را

Ҷони рқсдми бетон чу бабри гирам

جان رقصدم به تن چو به بر گیرم

Он пайкари латифтар аз ҷонро

آن پیکر لطیف‌تر از جان را

Каттони гуҳии бипушад ва ман тарсам

کتّان گهی بپوشد و من ترسم

Коиди мсодми он маи тобонро

کآید مصادم آن مه تابان را

Кони нозанини бадан ки буи донам

کآن نازنین‌بدن که به وی دانم

Мушкил кунад таҳаммули ктонро

مشکل کند تحمّلِ کتّان را

Зад хандаи барқ вааш барҳам чун ман

زد خنده برق‌وش به رهم چون من

Кардам видоъи хиттаи тҳронро

کردم وداع خطهٔ تهران را

Бо он хизоб карда ду симини даст

با آن خضاب کرده دو سیمین دست

Бигирифт танги мқўди икронро

بگرفت تنگ مقود یکران را

Гуфтӣ ягонаи эзадами андари роҳ

گفتی یگانه ایزدم اندر راه

Багушӯд дар ҳазор глстонро

بگشود در هزار گلستان را

То гӯши тавсанам бгҳр омехт

تا گوش توسنم به گهر آمیخت

Баси рехти ашк чун дар ғлтонро

بس ریخت اشک چون دُرِ غلتان را

То ёли мураккабами бъбири окнд

تا یال مرکبم به عبیر آکند

Бас кунад мӯии ғолияи аФшонро

بس کند موی غالیه‌افشان را

Гуфт аз чу ман ҳабиби ғзлхўонӣ

گفت از چو من حبیب غزل‌خوانی

Бигузашта байни адиби схндонро

بگذشته بین ادیب سخندان را

Ҳаргиз ки дид адиби схндонӣ

هرگز که دید ادیب سخندانی

Дил бар кунад ҳабиби ғзлхўон ро

دل بر کند حبیب غزل‌خوان را

Донистам аркаи охири кор ин аст

دانستم ار که آخر کار این است

Бо ту нбстми аввали паймон ро

با تو نبستم اول پیمان را

Ғулмони бдлФрибӣ ман набӯд

غلمان به دل‌فریبی من نبود

Баъди азмн ар гузинӣ ғлмонро

بعد از من ار گزینی غلمان را

Канъон маӣ надорад монандам

کنعان مهی ندارد مانندم

Ҷои ман ореи Ирамаи кнъонро

جای من آری ار مه کنعان را

Бе ман буд сиёҳи шабистонат

بی من بود سیاه شبستانت

Гар пуркунии зи меҳри шбстонро

گر پر کنی ز مهر شبستان را

Онам ки чин ҳиндӯӣ гесуем

آنم که چین هندوی گیسویم

Дрчини шикастаи савлати хоқонро

در چین شکسته صولت خاقان را

Бас шуд ки баҳри шоми сари зулфам

بس شد که بهر شام سر زلفم

Чун субҳ бар даридаи грибонро

چون صبح بر دریده گریبان را

Бас то ҷавр ки бе гули рухсорам

بس تا جور که بی گل رخسارم

Бар пари Нёни гузидаи муғелон ро

بر پرنیان گزیده مغیلان را

Дар ҳайратам ки нестии армсҳўр

در حیرتم که نیستی ار مسحور

Бар васл чун писандии ҳҷронро

بر وصل چون پسندی هجران را

Гуфтам бетаи сиррӣ ки аз ту печад

گفتم بتا سری که از تو پیچد

Рух тофтааст қодири сбҳонро

رخ تافته است قادر سبحان را

Лекини зи чашмҳо ки ту дории ман

لیکن ز چشم‌ها که تو داری من

Тарсами фасоди арсаи имкон ро

ترسم فساد عرصهٔ امکان را

Гар баҳри дуздии дили аҳли роҳ

گر بهر دزدی دل اهل راه

Нгшои ӣии он ду сунбули пичонро

نگشایی آن دو سنبل پیچان را

Ҳин рӯи савор бар ядаки ман шӯ

هین رو سوار بر یدک من شو

То бо ҳам аспрами бёбонро

تا با هم اسپریم بیابان را

Ночор кард аҳд ва чу рокиб шуд

ناچار کرد عهد و چو راکب شد

Ронадем он ду абраши хтлонро

راندیم آن دو ابرش ختلان را

Ҳар манзилӣ ки қасд иқомат рафт

هر منزلی که قصد اقامت رفت

Ҳасанаш қиёматӣ бинмуд он ро

حسنش قیامتی بنمود آن را

Ин бонг зад бидон ки биё бингар

این بانگ زد بدان که بیا بنگر

Ҷбрили ҳамсафар шудаи шитонро

جبریل هم‌سفر شده شیطان را

Он чун парии гирифта фиғонҳо кард

آن چون پری گرفته فغان‌ها کرد

Коҳримнии рабӯдаи сулаймон ро

کاهریمنی ربوده سلیمان را

Гуҳ шуд ҳуҷуми тои ева кин тарк

گه شد هجوم طایفه کاین ترک

Кишт аз мижаи раияти слтонро

کشت از مژه رعیت سلطان را

Гоҳе яке давон ки бигӯ ин бут

گاهی یکی دوان که بگو این بت

Дил пас диҳад гуруҳи мслмонро

دل پس دهد گروه مسلمان را

Ман бо ҳазор ҷанги вгризи охир

من با هزار جنگ و گریز آخر

Кардам ҳисори он маи знҷонро

کردم حصار آن مه زنجان را

Инак дилами тпд ки ншўронд

اینک دلم تپد که نشوراند

Иқлӣми ғами хусрави Эрон ро

اقلیم غم خسرو ایران را

Рукни ҷаҳони маин ъздолдўлаҳ

رکن جهان مهین عضدالدوله

Каз афсараш қавомаст арконро

کز افسرش قوام است ارکان را

Кайвони хадами шаҳӣ ки зоўрнгш

کیوان خدم شهی که زاورنگش

Хиҷлати кулоҳи гӯшаи киўонро

خجلت کلاه گوشهٔ کیوان را

Айвони тарози бадарӣ каз қадараш

ایوان طراز بدری کز قدرش

Пар аз сипеҳри бинии аиўонро

پر از سپهر بینی ایوان را

Муҳкам диласт бскаҳ бгоҳ кин

محکم دل است بس که به گاه کین

Гўӣӣ бсинаҳ дорад сҳлонро

گویی به سینه دارد ثهلان را

Бар як ваҷаби забони синони баста

بر یک وجب زبان سنان بسته

Ҳафт аждарии забонаи ниронро

هفت اژدری زبانهٔ نیران را

Дар беша аз салобати рмҳи вай

در بیشه از صلابت رمح وی

Нохун фитад зёғми ғжмонро

ناخن فتد ضیاغمِ غژمان را

Моно ки аз камандаши брқрбўс

مانا که از کمندش بر قربوس

з Албурз карда оўни събонро

ز البرز کرده آون ثعبان را

Гардун кунадпазира аҳкомаш

گردون کند پذیرهٔ احکامش

Чунон ки гӯии тоъати чўгонро

چونان که گوی طاعت چوگان را

Бар малики шаҳи зтндии самсом

بر ملک شه ز تندی صمصام

Дам кунад шуд сўорми бронро

دم کند شد صوارم بران را

эй онкии бозувон ту дорад гарм

ای آنکه بازوان تو دارد گرم

Пушти маин хдиўи ҷҳонбонро

پشت مهین خدیو جهانبان را

Чунон ки аз бародарии ҳорӯн

چونان که از برادری هارون

Дили гарм буд Мӯсои ъмронро

دل گرم بود موسی عمران را

Хуфтон чу баҳри кин ба бадани пӯшӣ

خفتان چو بهر کین به بدن پوشی

Пари аждаҳои нмоӣии хФтонро

پر اژدها نمایی خفتان را

Шоҳои бсбки фикрати Ҷайҳуни байн

شاها به سبک فکرت جیحون بین

Козрм дода лؤлؤи ъмонро

کآزرم داده لؤلؤ عمان را

Бо мизбонӣ карамат дарёб

با میزبانی کرمت دریاب

Ин куҳнаи ринди нодарраи мҳмонро

این کهنه رند نادره مهمان را