Теғ ҳилол тофт чу шаволро зкФ

تیغ هلال تافت چو شوال را ز کف

Моҳи сиёмро сипар афтод аз китф

ماه صیام را سپر افتاد از کتف

Пари бодаи гашти шоҳиди маи пораро аёғ

پر باده گشت شاهدِ مه‌پاره را ایاغ

Худ бод монад зоҳиди бечораро бкФ

خود باد ماند زاهد بیچاره را به کف

То кӣ ғроби булбули гулдастаҳои шаҳр

تا کی غراب بلبل گلدسته‌های شهر

Вази наъраи узри хоҳи хтиӣоти мо салаф

وز نعره عذرخواه خطیئات ما سلف

Имсоли слхи маи бтар авқот талх кард

امسال سلخ مه بتر اوقات تلخ کرد

Маҷмӯи рӯзаи як тарафи вслхи иктрФ

مجموع روزه یک طرف و سلخ یک طرف

эй моҳ аз ману рамазони қиссае шинав

ای ماه از من و رمضان قصه‌ای شنو

То гӯш ту шавад гуҳаромез чун садаф

تا گوش تو شود گهر آمیز چون صدف

Даҳ рӯзи пеш аз онкии дамади рӯзаро ҳилол

ده روز پیش از آنکه دمد روزه را هلال

Мсрўъ вааш лабам зтморз фишонд каф

مصروع‌وش لبم ز تمارض فشاند کف

Ходим чу дид ҳоли ман ин гӯна рафту зуд

خادم چو دید حال من این گونه رفت و زود

Оварад сӯии хонаи табибии бсди лутф

آورد سوی خانه طبیبی به صد لطف

Онгаҳ табиб кард чу диққат ба набзи ман

آنگه طبیب کرد چو دقت به نبض من

Хӯрд аз дурӯғ бар тамаъи симу зари асФ

خورد از دروغ بر طمع سیم و زر اسف

Гуфт ин буд табӣ ки шавад мунтаҳии бдқ

گفت این بود تبی که شود منتهی به دق

Бояд ду бист рӯз хӯрд май банноӣу даф

باید دو بیست روز خورد می به نای و دف

Пуршуд дилами завҷади валикини з рӯй зарқ

پر شد دلم ز وجد ولیکن ز روی زرق

Гуфтам ки эй зпшти Флотўни баин халаф

گفتم که ای ز پشت فلاطون بهین خلف

Ҳошо ки ман шароб хӯрам хоссаи дрсём

حاشا که من شراب خورم خاصه در صیام

Вари худ яқин кунам ки блошк шавам талаф

ور خود یقین کنم که بلاشک شوم تلف

Гуфтои нъўзболлаҳ аз ин рои мунҳариф

گفتا نعوذبالله از این رای منحرف

Кӯ шуд вуҷуби ҳифзи бадани ромни алҳрФ

کو شد وجوب حفظ بدن را مِن‌الحرف

Сақф ва сутун зад онкии бад-ӣн аз слўаҳу савм

سقف و ستون زد آنکه بدین از صلات و صوم

Худ гуфт рӯзаро гуҳи амроз на барф

خود گفت روزه را گه امراض نه بِرَف

Ман чунки дидамаш идбизоаст дрълоҷ

من چون که دیدمش ید بیضاست در علاج

Гуфтам бходмк ки шароби орўи лотхФ

گفتم به خادمک که شراب آر و لاتخف

ӯ ҷуст ва рақс кард ва меовараду ҷои нақл

او جست و رقص کرد و می آورد و جای نقل

Бахшед бӯсае ки зшкри баради шараф

بخشید بوسه‌ای که ز شکّر برد شرف

Як арбаъӣн мудом задам ҷом то ки боз

یک اربعین مدام زدم جام تا که باز

Дӯш аз ҳилол ид расед ояти шааф

دوش از هلال عید رسید آیت شعف

Таҷдиди аҳди ман бар ҳиқ атиқ шуд

تجدید عهد من بر حیق عتیق شد

То хоҷаро здри мадоеҳ барам туҳаф

تا خواجه را ز در مدایح برم تحف

Он хоҷа ки дода қазои хати бндгиш

آن خواجه که داده قضا خط بندگی‌اش

Бал аз қадар буд бсҷлши қади аътрФ

بل از قدر بود به سجلّش قد اعترف

Тирӣ ки аз камони хаёлаш камона кард

تیری که از کمان خیالش کمانه کرد

То пар фурӯ нишинад аз иқбол бар ҳадаф

تا پر فرو نشیند از اقبال بر هدف

эй аз ту фахри лашкари Эрони чунонкӣ буд

ای از تو فخر لشکر ایران چنان که بود

Ҷяши Қурайши муфтахар аз шаҳнаи алнҷФ

جیش قریش مفتخر از شحنة النّجف

Тахти туро ду сад чу нуҳуми чарх дар паноҳ

تخت تو را دو صد چو نهم چرخ در پناه

Чатри турои ҳазор чу хуршед дар кнФ

چتر ترا هزار چو خورشید در کنف