эй амири охури мҳинаҳи пӯри Муҳсини шаҳи ҳусайн

ای امیر آخور مهینه پور محسن شه حسین

Каз фари халқи ҳасан Бирма задӣ харгоҳ ро

کز فر خلق حسن برمه زدی خرگاه را

Гар набӯдӣ баҳри тқбили туроби даргаат

گر نبودی بهر تقبیل تراب درگهت

Дар ҳиўлӣ кас надидӣ сӯрати ашФоаҳ ро

در هیولی کس ندیدی صورت اشفاه را

Бртўи як маи пеши андари ду чакома дар се рӯз

بر تو یک مه پیش اندر دو چکامه در سه روز

Кардам эсор аз дар мадҳами сад ва панҷоҳ ро

کردم ایثار از در مدحم صد و پنجاه را

Вази пас он низ гоҳе сӯии кохати омадам

وز پس آن نیز گاهی سوی کاخت آمدم

Холӣ аз он ворис акил дидам гоҳ ро

خالی از آن وارث اکیل دیدم گاه را

Ман нагӯям тафрааст астғФри аллоҳи алъзим

من نگویم طفره است استغفر الله العظیم

Табъи ту нашинохта аз ҷӯади кӯҳи вкоаҳ ро

طبع تو نشناخته از جود کوه و کاه را

Пора аз бе мболотисти бархе ҳам зшғл

پاره از بی‌مبالاتی‌ست برخی هم ز شغل

Зони сабаби неи ёди мо он хотири огоҳ ро

زآن سبب نی یاد ما آن خاطر آگاه را

Лекини ин атвор набӯд хуб аз абномлўк

لیکن این اطوار نبود خوب از ابناملوک

Ба каз эшон халқи дарёи банди қади рўҷоаҳ ро

به کز ایشان خلق دریا بند قدر و جاه را

Нест ин умри онқдркзи интизори як сала

نیست این عمر آن قدر کز انتظار یک صله

Бигузароне ҳафтау айёму солу моҳ ро

بگذرانی هفته و ایام و سال و ماه را

Гар ту бо инсон хусусан чун манӣ ин сон кунӣ

گر تو با انسان خصوصا چون منی این سان کنی

Пас диҳад сабрии худованди асбҳои шоҳ ро

پس دهد صبری خداوند اسب‌های شاه را