Соли сол аз ман наме рисӣ чаҳ ҷои моҳи моҳ

سال سال از من نمی رسی چه جای ماه ماه

Дод дод аз дарди ҳурмони вази тағофули оҳи оҳ

داد داد از درد حرمان وز تغافل آه آه

Ҷисми зорами ҳамчуи набз хаста ояд дар тапиш

جسم زارم همچو نبض خسته آید در تپش

Гар ба ин шухии хиромӣ бар мазорами гоҳи гоҳ

گر به این شوخی خرامی بر مزارم گاه گاه

Мади оҳами бскаҳ бар гардун равад шабҳои ҳиҷр

مد آهم بسکه بر گردون رود شبهای هجر

Атласи гардуни намояд дар назарҳо гоҳи гоҳ

اطلس گردون نماید در نظرها گاه گاه

То қади тӯбои нажодаши гулшан оро гашта аст

تا قد طوبی نژادش گلشن آرا گشته است

Гул бар андоми санавбар чун бихандади қоаҳи қоаҳ

گل بر اندام صنوبر چون بخندد قاه قاه

Матлабами таъриф абрӯ бошад аз васфи Рахш

مطلبم تعریف ابرو باشد از وصف رخش

Чун ҳилол ид бинад Тифл гуяда моҳи моҳ

چون هلال عید بیند طفل گویده ماه ماه

Мо назар бар бахти худ даст аз висолаш шаста ем

ما نظر بر بخت خود دست از وصالش شسته‌ایم

Гар ба Яман ишқ шуд ҷӯёи муяссари воаи воа

گر به یمن عشق شد جویا میسر واه واه