Нури ирфон дар дили софии замирони бардаи роҳ

نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه

Матлаъи хуршеди зебад дар баёзи субҳгоҳ

مطلع خورشید زیبد در بیاض صبحگاه

Бас буд рӯзӣ ки рӯҳо аз гунаҳ гардад сиёҳ

بس بود روزی که روها از گنه گردد سیاه

Барги айши аҳли надоматро забони узрхоҳ

برگ عیش اهل ندامت را زبان عذرخواه

Май намояди файзи ҷамъияти заъифонро қавӣ

می نماید فیض جمعیت ضعیفان را قوی

Корвони мӯр занҷираст чун уфтад ба роҳ

کاروان مور زنجیر است چون افتد به راه

Айби нихват бар нтобад тинати аҳли камол

عیب نخوت بر نتابد طینت اهل کمال

Моҳи нав аз нотамомии каҷ наад бар сари кулоҳ

ماه نو از ناتمامی کج نهد بر سر کلاه

Офтоби ман чу баргирад ниқоб аз фарти шавқ

آفتاب من چو برگیرد نقاب از فرط شوق

Ҳамчуи шабнам май рӯм аз хеш бо боли нигоҳ

همچو شبنم می روم از خویش با بال نگاه

Баҳр раҳмат мешавад дар судани мижгони баҳам

بحر رحمت می شود در سودن مژگان بهم

Қатраи ашкӣ ки боради чашмат аз бими гуноҳ

قطرهٔ اشکی که بارد چشمت از بیم گناه

То зхўди беруни ниёе кӣ ба мақсад май рисӣ

تا زخود بیرون نیایی کی به مقصد می رسی

Онкии ҷӯё рафтааст аз худ ба худ бардошти роҳ

آنکه جویا رفته است از خود به خود برداشت راه