Кушояд бар рахти дарҳои файз аз Ямани ҳушёрӣ

گشاید بر رخت درهای فیض از یمن هشیاری

Калиди қуфли чашм баста набӯд ғайри бедорӣ

کلید قفل چشم بسته نبود غیر بیداری

Димоғи нотамоми ним ҷон месозад эй соқӣ

دماغ ناتمام نیم جان می سازد ای ساقی

Ҳубоби осои маро барпоӣ дорад файзи саршорӣ

حباب آسا مرا برپای دارد فیض سرشاری

Агар якбори гулҳои тамошо чӣанд аз рӯят

اگر یکبار گلهای تماشا چیند از رویت

Кашад булбул ба гулшан аз хиёбони хати безорӣ

کشد بلبل به گلشن از خیابان خط بیزاری

Ба мардум равшанаст аз мӯии мижгони ту ин маънӣ

به مردم روشن است از موی مژگان تو این معنی

Ки аз бемор дорӣ нест афзӯни заъфи беморӣ

که از بیمار داری نیست افزون ضعف بیماری

Фалакро бо ту корӣ нест то хоки раҳе , ҷӯё ! ‏

فلک را با تو کاری نیست تا خاک رهی، جویا!‏

Напечидааст дасти зӯри ҳаргизи панҷаи зорӣ

نپیچیده است دست زور هرگز پنجهٔ زاری

эй ки аз сар то ба пои лабрези маънӣ чун хамӣ

ای که از سر تا به پا لبریز معنی چون خمی

Бар мадор аз хештани дасти талаб дар худ гумӣ

بر مدار از خویشتن دست طلب در خود گمی

Гавҳар маънӣаст пинҳон дар ту худро кам мгир ! ‏

گوهر معنی است پنهان در تو خود را کم مگیر!‏

Хештанро қатра май пиндорӣ , аммо қулзумӣ

خویشتن را قطره می پنداری، اما قلزمی

Як нафас дар дида кӣ ором мегирад нигоҳ

یک نفس در دیده کی آرام می گیرد نگاه

Ҳар қадар бигурезӣ аз мардум , азизи мардумӣ

هر قدر بگریزی از مردم، عزیز مردمی

Пой то сар дар паии рӯзӣ , даҳонеу шикам

پای تا سر در پی روزی، دهانی و شکم

То ту чун дасти оси саргардони мушти гандумӣ

تا تو چون دست آس سرگردان مشت گندمی

Кӣ буд комили ҷунунро фикри пойизу баҳор

کی بود کامل جنون را فکر پاییز و بهار

Норисӣ , зон дар расӣданҳо ба банди мавсимӣ

نارسی، زان در رسیدنها به بند موسمی

Даври чашми бади зтмкини ту кандар базм май

دور چشم بد زتمکین تو کاندر بزم می

Аз шароби лаъли гавани кӯҳи Бадахшон чун хамӣ

از شراب لعل گون کوه بدخشان چون خمی

Кӯи сафоҳон то наҳй ҷӯё ба сари тоҷи мурод

کو صفاهان تا نهی جویا به سر تاج مراد

То ба ҳиндии ҳамчуи товус аз паии зеби дамӣ

تا به هندی همچو طاووس از پی زیب دمی