Дар занги абр ҳар қадар ойӣна ҳавост

در زنگ ابر هر قدر آیینه هواست

Чашму дили суроҳеу паймонаро сафост

چشم و دل صراحی و پیمانه را صفاست

Равшани зи шамъи базм буд аҳл дид ро

روشن ز شمع بزم بود اهل دید را

Кохр ба чашм меравад онкас ки худнамост

کاخر به چشم می رود آنکس که خودنماست

Хоҳӣ ба муддаои рисӣ аз муддаои гузар

خواهی به مدعا رسی از مدعا گذر

Зиштаст муддаои тугар тарк муддаост

زشت است مدعای تو گر ترک مدعاست

Ноҳақ ба хоки рехтае хӯни айш ро

ناحق به خاک ریخته ای خون عیش را

Қозии миёни мо ва ту эй мӯҳтасиб , худост ! ‏

قاضی میان ما و تو ای محتسب، خداست!‏

Ҷӯёи фиреби чашми сухангӯӣ ӯ махӯр

جویا فریب چشم سخنگوی او مخور

Кас аз забони он мижа нашунидааст рост

کس از زبان آن مژه نشنیده است راست