Чунин дар хок агар бошад тапиши ҷисми нзорм ро

چنین در خاک اگر باشد تپش جسم نزارم را

Занад бар шишаи чархи барин санги мазорам ро

زند بر شیشهٔ چرخ برین سنگ مزارم را

На танҳо дарди ҳурмони ту рӯзамро сияҳ дорад

نه تنها درد حرمان تو روزم را سیه دارد

Чу доғи лола дар хӯн мекашад шабҳои торам ро

چو داغ لاله در خون می‌کشد شب‌های تارم را

Ба ёди он баҳори ҷилваи гулрезони ашки ман

به یاد آن بهار جلوه گلریزان اشک من

Кунад рашки гулистони Ирам , ҷайбу канорам ро

کند رشک گلستان ارم، جیب و کنارم را

Аҷабгар то дами маҳшари зхўоб ноз бархезад

عجب گر تا دم محشر ز خواب ناز برخیزد

Рабӯд аз бскаҳи чашми ним маст ӯ қарорам ро

ربود از بس که چشم نیم مست او قرارم را

Нишаста чу раги ёқӯт дар хӯни ҷигари ҷӯё

نشسته چو رگ یاقوت در خون جگر جویا

Ғамаш дар сахтӣ аз бас бигузаранд рӯзгорам ро

غمش در سختی از بس بگذراند روزگارم را