Дили Фарҳоди дарди нохуни андешаи мо

دل فرهاد دَرَد ناخن اندیشهٔ ما

Об аз хӯни раг санг хӯрд шишаи мо

آب از خونِ رگِ سنگ خورد شیشهٔ ما

Бозуии ҳиммати мо қӯт дигар дорад

بازوی همت ما قوّت دیگر دارد

намекунад ҷилваи ширини шарари тешаи мо

می‌کند جلوهٔ شیرین شرر تیشهٔ ما

Нолаи барқи шикораши дил хоро бшикофт

نالهٔ برق شکارش دل خارا بشکافت

Ҷигар шер билразад зании бешаи мо

جگر شیر بلرزد زنی بیشهٔ ما

Мастии мо ҳама аз ҷилваи дидори ту буд

مستی ما همه از جلوهٔ دیدار تو بود

Май таҷаллӣ буду тавр буд шишаи мо

می تجلی بود و طور بود شیشهٔ ما

Моу ҷой дигар аз кӯии ту рафтан ? ҳайҳот ! ‏

ما و جای دگر از کوی تو رفتن؟ هیهات!‏

Ба висоли ту ки нагузашт дар андешаи мо

به وصال تو که نگذشت در اندیشهٔ ما

Оташ дил бишуд аз гиряи фузунтар ҷӯё

آتش دل بشد از گریه فزون‌تر جویا

Сӯхт ҳамчун мижа дар оби рагу решаи мо

سوخت همچون مژه در آب رگ و ریشهٔ ما