Диёри ғурбатами онҷо буд ки анҷуман аст

دیار غربتم آنجا بود که انجمن است

Ба ҳар куҷо ки зхўд мекунам сафар ватан аст

به هر کجا که زخود می کنم سفر وطن است

Ҳавоӣ диданат аз баси гирифтаи ҷо ба серум

هوای دیدنت از بس گرفته جا به سرم

Шаби висоли туам ҳар нигаҳи нафас задан аст

شب وصال توام هر نگه نفس زدن است

Чаро аз чошнии дард ӯ буд маҳрӯм

چرا از چاشنی درد او بود محروم

Дилам ки ғунчаи сифати пой то ба сар даҳан аст

دلم که غنچه صفت پای تا به سر دهن است

Чунон тиҳии зи худ кови кови ғам шуда ам

چنان تهی ز خود کاو کاو غم شده ام

Ки пой то ба серум чун ҳубоб перҳан аст

که پای تا به سرم چون حباب پیرهن است