Навбаҳораст ва шуд аз бскаҳи фаровони гули сурх

نوبهار است و شد از بسکه فراوان گل سرخ

Кӯҳу саҳрои баради имрӯз ба домони гули сурх

کوه و صحرا برد امروز به دامان گل سرخ

Боғро мавҷи сафо аз сари девори гузашт

باغ را موج صفا از سر دیوار گذشت

Карда то дар чаман наУмия тӯфони гули сурх

کرده تا در چمن نامیه طوفان گل سرخ

Накҳати турраи мишкӣн ту дорад зонрў

نکهت طرهٔ مشکین تو دارد زانرو

Ба кафи бод сабо дода гиребони гули сурх

به کف باد صبا داده گریبان گل سرخ

Соғару хандаи занон рӯй барафрӯхта боз

ساغر و خنده زنان روی برافروخته باز

Омадӣ номи худо чун ба гулистони гули сурх

آمدی نام خدا چون به گلستان گل سرخ

Боди шодӣу ғами ошиқу маъшӯқи мудом

باد شادی و غم عاشق و معشوق مدام

То буд нолаи кунони булбулу хандони гули сурх

تا بود ناله کنان بلبل و خندان گل سرخ

Қирмизии шоҳи Наҷафи зайнаби ин на чаман аст

قرمزی شاه نجف زینب این نه چمن است

Ҳаст дар гулшани имкони шаҳи мардони гули сурх

هست در گلشن امکان شه مردان گل سرخ

Сояи марҳаматаши тоҷи сари ҷӯёи бод

سایهٔ مرحمتش تاج سر جویا باد

То ба гулзор буд хурраму хандони гули сурх

تا به گلزار بود خرم و خندان گل سرخ