Ба хӯни дидаи ҳасрати сар риштаанд маро
به خون دیدهٔ حسرت سر رشته اند مرا
Зсўзи ишқи накӯён бириштаанд маро
زسوز عشق نکویان برشته اند مرا
Надидаи ранги рухам рӯй сурхеи ҳаргиз
ندیده رنگ رخم روی سرخیی هرگز
Хати ҷабини магар аз зар навиштаанд маро
خط جبین مگر از زر نوشته اند مرا
Ҳамеша бастаи лаб аз айб мардумон бошам
همیشه بسته لب از عیب مردمان باشم
Барои бахяи ин захм риштаанд маро
برای بخیهٔ این زخم رشته اند مرا
Ҷавоби он ғазал « фикрат »аст ин ҷӯё
جواب آن غزل «فکرت» است این جویا
« чу сафҳаи ғалат аз сар навиштаанд маро »
«چو صفحهٔ غلط از سر نوشته اند مرا»