Гул бо сар бозор бисанҷад чу чаман ро

گل با سر بازار بسنجد چو چمن را

Бозар ба тарозу наниҳад хоки ватан ро

بازر به ترازو ننهد خاک وطن را

Бар сарв , насими саҳарии барг гул ифшоанд

بر سرو، نسیم سحری برگ گل افشاند

Бингар ба гулистони дами товуси чаман ро

بنگر به گلستان دم طاووس چمن را

эй ҳам нафасони сайри чамани фаръ димоғ аст

ای هم نفسان سیر چمن فرع دماغ است

Давр аз гули он рӯ чаҳ кунам сарву саман ро

دور از گل آن رو چه کنم سرو و سمن را

Кӯи дил ки каси андешаи гулгашти намояд

کو دل که کس اندیشهٔ گلگشت نماید

Кӯи дида ки як раҳ битавон дид чаман ро

کو دیده که یک ره بتوان دید چمن را

Урён нашӯй ҳамчуи гуҳар дар ҳамаи умр

عریان نشوی همچو گهر در همهٔ عمر

Аз гирд ятемӣ кунӣ арҷомаҳи тан ро

از گرد یتیمی کنی ارجامهٔ تن را

Ҷӯё бар ҳар кас натавон нуктаи саро буд

جویا بر هر کس نتوان نکته سرا بود

Бар хок Маяфкан дар ноёб сухан ро

بر خاک میفکن در نایاب سخن را