Ки чу сӯзан дӯхтӣ бар ҷомаи чашми хеш ро

که چو سوزن دوختی بر جامه چشم خویش را

Гоҳи айнаки вор бар ъамомаи чашми хеш ро

گاه عینک وار بر عمامه چشم خویش را

наменивисам нома ва аз фарти шавқ диданат

می نویسم نامه و از فرط شوق دیدنت

Бастаам наргиси сифат бар хомаи чашми хеш ро

بسته ام نرگس صفت بر خامه چشم خویش را

Ҳамчуи он айнак ки дар ҷузвӣ фаромӯшаш кунанд

همچو آن عینک که در جزوی فراموشش کنند

Кардам аз шавқати ниҳон дар номаи чашми хеш ро

کردم از شوقت نهان در نامه چشم خویش را

Тарк дунё кардаам дар айни хоҳишҳои нафас

ترک دنیا کرده ام در عین خواهش های نفس

Бастаам дар гармии ҳангомаи чашми хеш ро

بسته ام در گرمی هنگامه چشم خویش را

То ба кӣ монанди доғи лолаи хоҳӣ духтан

تا به کی مانند داغ لاله خواهی دوختن

Аз тамаъ бар сурху зарди ҷомаи чашми хеш ро

از طمع بر سرخ و زرد جامه چشم خویش را

Аз хаёли меҳри рӯе дидаам ҷӯё чу шамъ

از خیال مهر رویی دیده ام جویا چو شمع

Равшании афзои сад ҳангомаи чашми хеш ро

روشنی افزای صد هنگامه چشم خویش را