Чун шавад маҳв аз дили хокии сиришти мо ғубор ?

چون شود محو از دل خاکی سرشت ما غبار؟

Кӣ ба афшодан равад аз домани саҳрои ғубор ?

کی به افشاندن رود از دامن صحرا غبار؟

эй насим аз кӯй ӯ магзар ки метарсам шавад

ای نسیم از کوی او مگذر که می ترسم شود

Дар дилаши буии гул аз нозуки мзоҷиҳои ғубор

در دلش بوی گل از نازک مزاجیها غبار

Бскаҳ бикс душмананд арбоби давлат , ме шавад

بسکه بیکس دشمنند ارباب دولت، می شود

Гавҳар аз гирди ятемӣ дар дили дарёи ғубор

گوهر از گرد یتیمی در دل دریا غبار

Муҳраи гули риздм ҳар қатраи ашк аз чашм тар

مهرهٔ گل ریزدم هر قطره اشک از چشم تر

Даври азу дар хотирам бигрифта аз баси ҷои ғубор

دور ازو در خاطرم بگرفته از بس جا غبار

Омадӣ мастона ва ғамҳо ба шодӣ шуд бадал

آمدی مستانه و غمها به شادی شد بدل

Бод домонат фишонд аз чеҳраи дилҳо ғубор

باد دامانت فشاند از چهرهٔ دلها غبار

Ман кӣам каз ман тавон ранҷид онкӣ бе сабаб

من کی ام کز من توان رنجید آنکه بی سبب

Кист ҷӯё ? банда , ҷӯё ? хоки раҳ , ҷӯё ? ғубор ! ‏

کیست جویا؟ بنده، جویا؟ خاک ره، جویا؟ غبار!‏