Забун кӣ метавон кард ба неруи чархи пурфан ро

زبون کی می توان کرد به نیرو چرخ پرفن را

Ба хоки афкандаи ин золи куҳани чандини Таҳамтан ро

به خاک افکنده این زال کهن چندین تهمتن را

Чироғон карда аз шамъи мазори куштагон ҳар сӯ

چراغان کرده از شمع مزار کشتگان هر سو

Ту чун аз ҷӯши раъноеи кашӣ бар хоки доман ро

تو چون از جوش رعنایی کشی بر خاک دامن را

Чаҳ тарсӣ аз ҳаводис чун тавассул бо худои ҷустӣ

چه ترسی از حوادث چون توسل با خدا جستی

Ки бо фонӯс набӯд эҳтиёҷии шамъии эмин ро

که با فانوس نبود احتیاجی شمعی ایمن را

Нагардонида баргарди сари худ даврам андозад

نگردانیده برگرد سر خود دورم اندازد

Чаҳ иқболи сет ё раби толеъи санги фалохан ро

چه اقبال ست یا رب طالع سنگ فلاخن را

Ниҳон дар гирд кулуфт мешавад ойӣна аз оҳӣ

نهان در گرد کلفت می شود آیینه از آهی

Мукаддар мекунад андаки ғамии дилҳои равшан ро

مکدر می کند اندک غمی دلهای روشن را

Ғамам бисёр шуд вақтаст агар бурдорӣ эй соқӣ

غمم بسیار شد وقتست اگر برداری ای ساقی

Ба зӯри бода аз рӯй дилами ин кӯҳи оҳан ро

به زور باده از روی دلم این کوه آهن را

Мададҷӯ дар ҳаводиси доим аз оли ъабои ҷӯё

مددجو در حوادث دایم از آل عبا جویا

зи сарсар офатӣ набӯд чароғи зери доман ро

ز صرصر آفتی نبود چراغ زیر دامن را