Бутӣ ки бардаи дилами зулфи анбари бӯяш

بتی که برده دلم زلف عنبر بویش

Нишаста накҳати сунбул чу гирд бар мӯяш

نشسته نکهت سنبل چو گرد بر مویش

Чаро дилам накушуд нози чашми дилҷӯяш

چرا دلم نکشد ناز چشم دلجویش

Ки новаки мижа ӯ буд тарозуяш

که ناوک مژهٔ او بود ترازویش

Касе буд ба ҷаҳони дурбин ки пеши назар

کسی بود به جهان دوربین که پیش نظر

Ниҳоди айнак аз ойӣнаҳои зонуяш

نهاد عینک از آیینه های زانویش

Ба шишаи хонаи афлок рахна андозад

به شیشهٔ خانهٔ افلاک رخنه اندازد

Чунин ба хеши биболади ҳавогар аз бӯяш

چنین به خویش ببالد هواگر از بویش

Шудем хок нишин дарӣ ки сад хуршед

شدیم خاک نشین دری که صد خورشید

зи пои фитодатар аз нақш пост бар кӯяш

ز پا فتاده تر از نقش پاست بر کویش

Хуии ҳиҷоби зи рухи анҷум анҷум ифшоанд

خوی حجاب ز رخ انجم انجم افشاند

Чу офтоб шавад чеҳра бо гули рӯйиш

چو آفتاب شود چهرهٔ با گل رویش

Ту холи гӯша абрӯ магӯ ки мубтазал аст

تو خال گوشهٔ ابرو مگو که مبتذل است

Бигӯӣ ҷӯёи зоғи камони абрӯяш

بگوی جویا زاغ کمان ابرویش