Чу васфи абрӯии он моҳ оламгир ме гуфтам

چو وصف ابروی آن ماه عالمگیر می‌گفتم

Сухани печидатар аз ҷавҳар шамшер ме гуфтам

سخن پیچیده‌تر از جوهر شمشیر می‌گفتم

Чаҳ рангӣ буд ҷӯши хилвати нозу ниёзи имшаб

چه رنگی بود جوش خلوت ناز و نیاز امشب

Ту май гардии итоб аз ноз ва ман тақсир ме гуфтам

تو می‌گردی عتاب از ناز و من تقصیر می‌گفتم

Ту хандони ҳамчуи гули ман ғунчаи сони дилтанг ғам будам

تو خندان همچو گل من غنچه‌سان دلتنگ غم بودم

Ту аз бедод ва ман аз нола шабгир ме гуфтам

تو از بیداد و من از نالهٔ شبگیر می‌گفتم

Фалаки хоки турои хишти сари хами сохт эй воъиз

فلک خاک ترا خشت سر خم ساخت ای واعظ

Ту аз тадбир мегуфтӣ , ман аз тақдир ме гуфтам

تو از تدبیر می‌گفتی، من از تقدیر می‌گفتم

Мизоҷи нозук ӯ бар наметобед ғавғо ро

مزاج نازک او بر نمی‌تابید غوغا را

Сухан дар маҳфилашгар аз лаб тасвир ме гуфтам

سخن در محفلش گر از لب تصویر می‌گفتم

Чу шамъ аз сӯзи дил май сӯхтами шаб то саҳари ҷӯё

چو شمع از سوز دل می‌سوختم شب تا سحر جویا

Гуҳӣ аз ашку гуҳ аз оҳ бетаъсир ме гуфтам

گهی از اشک و گه از آه بی‌تأثیر می‌گفتم