Даромад то дар оғӯши таманно он бирав дӯшам

درآمد تا در آغوش تمنا آن برو دوشم

Лаболаби ҳамчуи моҳ нав шуд аз хуршед , оғӯшам

لبالب همچو ماه نو شد از خورشید، آغوشم

Шаби ҳиҷрони чунон бгдохти фикри он бару дӯшам

شب هجران چنان بگداخت فکر آن بر و دوشم

Ки аз худ ҳамчуи моҳи нав тиҳӣ гардӣда оғӯшам

که از خود همچو ماه نو تهی گردیده آغوشم

Забони нолаи ҳайрати насибонро наме фаҳмӣ

زبان نالهٔ حیرت نصیبان را نمی فهمی

Вагарнаи сад қиёмат шӯр дорад вазъи хомӯшам

وگرنه صد قیامت شور دارد وضع خاموشم

Фузунаст аз ҷавонии ғифлатам дар мавсими перӣ

فزونست از جوانی غفلتم در موسم پیری

Биногваши сифедами гашти охири пунбаи гӯшам

بناگوش سفیدم گشت آخر پنبهٔ گوشم

Шудам хилват нишин бихўдӣ аз файзи битобӣ

شدم خلوت نشین بیخودی از فیض بیتابی

зи худ саҳро ба саҳрои дил тапидани барад бар дӯшам

ز خود صحرا به صحرا دل تپیدن برد بر دوشم

Чунон афрӯхт ишқаши оташӣ дар синаам ҷӯё

چنان افروخت عشقش آتشی در سینه ام جویا

Ки даври андохти сарпӯши фалакро борҳои ҷӯшам

که دور انداخت سرپوش فلک را بارها جوشم