Кабӯтарро раҳи огоҳӣ аз аҳволи худ бастам

کبوتر را ره آگاهی از احوال خود بستم

Ки ҳасрат номаамро бар шикасти боли худ бастам

که حسرت نامه ام را بر شکست بال خود بستم

Сухан аз арш гуяд мурғи дил то остонаш ро

سخن از عرش گوید مرغ دل تا آستانش را

Ба сарви қомати оҳи баланди иқболи худ бастам

به سرو قامت آه بلند اقبال خود بستم

Ба ранги субҳ кӣ афсурда аз тӯҳмати перӣ

به رنگ صبح کی افسرده از تهمت پیری

Камар аз нури файзи ҷоми моломоли худ бастам

کمر از نور فیض جام مالامال خود بستم

Зхҷлти хештанро аз дили худ ҳам ниҳон дорам

زخجلت خویشتن را از دل خود هم نهان دارم

Дар ин ойӣнаи раҳ бар сӯрати аҳволи худ бастам

در این آیینه ره بر صورت احوال خود بستم

зи бас рухсораам дар гирд кулуфт шуд ниҳони ҷӯё

ز بس رخساره ام در گرد کلفت شد نهان جویا

Ба рӯй оинаи деворӣ аз тимсоли худ бастам

به روی آینه دیواری از تمثال خود بستم