Шуълаи ҳасани зи ту синаи сӯзон аз ман

شعلهٔ حسن ز تو سینهٔ سوزان از من

Лаби хандони зи туу дидаи гирён аз ман

لب خندان ز تو و دیدهٔ گریان از من

Саркашӣ аз туу ноз аз ту тағофул аз ту

سرکشی از تو و ناز از تو تغافل از تو

Аҷзу зорӣу дилу дайну сару ҷон аз ман

عجز و زاری و دل و دین و سر و جان از من

Чаҳ зарар мерасад аз гиряи ман носеҳ ро

چه ضرر می رسد از گریهٔ من ناصح را

Дили хунини зи ман , ашк аз ману домон аз ман

دل خونین ز من، اشک از من و دامان از من

Нисбати мо ва ту эй ишқ чу меҳр ва саҳар аст

نسبت ما و تو ای عشق چو مهر و سحر است

Аз ту сарпанҷаи заррину гиребон аз ман

از تو سرپنجهٔ زرین و گریبان از من

Сояи сон дар паии худ хок нишинам кардӣ

سایه سان در پی خود خاک نشینم کردی

Чаҳ хатои омадае сарви хиромон аз ман

چه خطا آمده ای سرو خرامان از من

Ғайрро гӯ чаҳ шавад бо ҳам агар сулҳ кунем

غیر را گو چه شود با هم اگر صلح کنیم

Дили ҷамъ аз ту ва он зулфи парешон аз ман

دل جمع از تو و آن زلف پریشان از من

Бо забони нигаҳ аз ҷӯши ҳаёи наргиси ёр

با زبان نگه از جوش حیا نرگس یار

Бо ман асрори сарои омадаи пинҳон аз ман

با من اسرار سرا آمده پنهان از من