Ҳамчуи буии ғунчаи бгзинии шабӣ каз инзиво

همچو بوی غنچهٔ بگزینی شبی کز انزوا

Мерӯй аз ҳирси пеш аз субҳи дунболи мсо

میروی از حرص پیش از صبح دنبال مسا

Риштаи тӯли амли побанди саъйат кӣ шавад

رشتهٔ طول امل پابند سعیت کی شود

Ҳамчуи сӯзан дар раҳи ҳиммати биФшорӣ чу по

همچو سوزن در ره همت بیفشاری چو پا

Ҳар ки ҳақро хонд раззоқу зи мардуми хости ризқ

هر که حق را خواند رزاق و ز مردم خواست رزق

Қавлу феълаш чун забону дил буд аз ҳам ҷудо

قول و فعلش چون زبان و دل بود از هم جدا

Нест ҳамчун мурғи ҳақ гуё дилатро огаҳӣ

نیست همچون مرغ حق گویا دلت را آگهی

Гарчи бошад бар забонати дмбдми номи худо

گرچه باشد بر زبانت دمبدم نام خدا

Май дуӣ ҳар сӯ барои рӯзии аҳлу аёл

می دوی هر سو برای روزی اهل و عیال

Баҳри қӯти дигарон саргаштае чун Асия

بهر قوت دیگران سرگشته ای چون آسیا

Рӯз то шаб аз барои луқмае хокати басар

روز تا شب از برای لقمه ای خاکت بسر

Бар дар аҳли дували афтодае чун нақши по

بر در اهل دول افتاده ای چون نقش پا

Обрӯ май резӣу чашм аз таваккули баста Эй

آبرو می ریزی و چشم از توکل بسته ای

Таҳи турои озармӣ аз халқ ва на шармӣ аз худо

ته ترا آزرمی از خلق و نه شرمی از خدا

Дар даҳон дандон намонад аз перӣу дорӣ ҳануз

در دهان دندان نماند از پیری و داری هنوز

Баҳри хӯни халқ хӯрдани зери дандони иштиҳо

بهر خون خلق خوردن زیر دندان اشتها

Чун гуҳари грдоўр худ бош то кӣ чун ҳубоб

چون گهر گردآور خود باش تا کی چون حباب

Дидаи ?ути холӣ буд аз дидау дили пар аз ҳаво

دیده ات خالی بود از دیده و دل پر از هوا

Аз намозат нест таҳсили ризои ҳақи мурод

از نمازت نیست تحصیل رضای حق مراد

намекунӣ доими дуои баҳри ҳусӯли муддао

می کنی دائم دعا بهر حصول مدعا

намекунад бар рӯзии мардуми даҳони ҳирси боз

می کند بر روزی مردم دهان حرص باز

Обидии кӯи санги бандад бар шикам чун Асия

عابدی کو سنگ بندد بر شکم چون آسیا

Хонаи дайнат харобасту з ғифлат дошта

خانهٔ دینت خراب است و ز غفلت داشته

Ҳиммати пастат ба фикри рифъати бому саро

همت پستت به فکر رفعت بام و سرا

Зерибори орзӯи вобаста ғамҳо мабош

زیربار آرزو وابستهٔ غمها مباش

Кӣ зани дунёӣ дун гирданд мардони худо

کی زن دنیای دون گردند مردان خدا

Кӣ чароғ эътиборат мерад аз як баҳри об

کی چراغ اعتبارت میرد از یک بحر آب

Гар ба як қатра кунӣ монанди гавҳари иктифо

گر به یک قطره کنی مانند گوهر اکتفا

Беталаб аз ҳақи саховат пеша бошад комёб

بی طلب از حق سخاوت پیشه باشد کامیاب

Дар ҳақи манъами кафи соил буд дасти дуо

در حق منعم کف سائل بود دست دعا

Дар қабули хотир халқаст файзи эминӣ

در قبول خاطر خلق است فیض ایمنی

Чун касе уфтад зи чашм мардумон уфтад зпо

چون کسی افتد ز چشم مردمان افتد زپا

Баъд рафтан аз ғанӣ то муфлиси дунё чаҳ фарқ

بعد رفتن از غنی تا مفلس دنیا چه فرق

Имтиёзӣ нест дар хуфтани паии шоҳу гадо

امتیازی نیست در خفتن پی شاه و گدا

Нотавонии ҳодии раҳи хоксоронро бас аст

ناتوانی هادی ره خاکساران را بس است

Корвони мӯри мустағнӣ буд аз раҳнамо

کاروان مور مستغنی بود از رهنما

Бар дили арбоби ҳасадро гўиё тирӣ расед

بر دل ارباب حسد را گوییا تیری رسید

Аз лаби аҳли сухан чун мисраӣ сар зад расо

از لب اهل سخن چون مصرعی سر زد رسا

Адми бадро ба монанди худаш бойед супурд

ادم بد را به مانند خودش بایید سپرد

Чора Эй набӯд ба аз сӯзан барои хори по

چاره ای نبود به از سوزن برای خار پا

эй писари золи ҷаҳони ғаддораи шавҳар каш аст

ای پسر زال جهان غدارهٔ شوهر کش است

Бо чунин кадбонуе ҳайфаст бӯдани кадхудо

با چنین کدبانویی حیف است بودن کدخدا

Ҷӯаду ҳиммати айби пӯши нихвати мардум буд

جود و همت عیب پوش نخوت مردم بود

Аҷаб султонӣ нагардад ҷамъ бо ҳирси гадо

عجب سلطانی نگردد جمع با حرص گدا

Ҳаст дилро файзҳо аз давлати афтодагӣ

هست دل را فیضها از دولت افتادگی

Хок чун паҳлу диҳад ойинаро ёбад ҷило

خاک چون پهلو دهد آئینه را یابد جلا

Ҳар дам аз мавҷи насимӣ боядаш хӯрдани қафо

هر دم از موج نسیمی بایدش خوردن قفا

Шамъи сон аз саркашӣ ҳар кас набинад пеши по

شمع سان از سرکشی هر کس نبیند پیش پا

Хешрогар май туоне хоки роҳ фақр кун

خویش را گر می توانی خاک راه فقر کن

Созўори чашм дил набӯд биҷузи ин тўтё

سازوار چشم دل نبود بجز این توتیا

То наёбад дар ниҳоди кони ҷавоҳири хоки мол

تا نیابد در نهاد کان جواهر خاک مال

Кӣ тавонад гашти зинати бахши тоҷи подшо

کی تواند گشت زینت بخش تاج پادشا

Хоксориро надодани тан наме будӣ агар

خاکساری را ندادن تن نمی بودی اگر

Партави меҳри барин аз дӯдаи ъзу ъло

پرتو مهر برین از دودهٔ عز و علا

Кӯҳу сҳроӣӣ ки бо табъами ҳавояш сохта аст

کوه و صحرائی که با طبعم هوایش ساخته است

Ҳаст хокаши ҷумлаи хоки роҳу сангаши санги по

هست خاکش جمله خاک راه و سنگش سنگ پا

Халқро дар оҷизии рабт дигар бо мбдаҳ аст

خلق را در عاجزی ربط دگر با مبده است

Нест ғайр аз қомат хам гашта миҳроби дуо

نیست غیر از قامت خم گشته محراب دعا

Танг фурсат бошад аз баси айш дар даврони мо

تنگ فرصت باشد از بس عیش در دوران ما

Зӯдтар аз ранги рӯ аз кафи пурди ранги ҳино

زودتر از رنگ رو از کف پرد رنگ حنا

Гом рафтан мезанад умр то бо пои нафас

گام رفتن می زند عمر تا با پای نفس

Суръат рафтор бошад лозими ин муддао

سرعت رفتار باشد لازم این مدعا

Шоми хуноб аз шафақи резад ба ҷои ашку субҳ

شام خوناب از شفق ریزد به جای اشک و صبح

намекунад бар вазъи олами хандаи дандони намо

می کند بر وضع عالم خندهٔ دندان نما

Ростии багазин ки бошад мояи фарзонагӣ

راستی بگزین که باشد مایهٔ فرزانگی

Нест шамъи базмро аз ҳам забону дили ҷудо

نیست شمع بزم را از هم زبان و دل جدا

Дар ҳақиқат зиндаанд арбоби маънӣ аз сухан

در حقیقت زنده اند ارباب معنی از سخن

Чун қалами ин қавмро дорад забони худ ба по

چون قلم این قوم را دارد زبان خود به پا

Бар сар шухӣаст табъи нуктаи пардозам дигар

بر سر شوخی است طبع نکته پردازم دگر

Ба ки созам бо ғазали бикри суханро ошно

به که سازم با غزل بکر سخن را آشنا

Гоҳаш аз васф майу маъшӯқи бахшами обу ранг

گاهش از وصف می و معشوق بخشم آب و رنگ

Гуҳи зи таърифи гулу булбули даҳуми баргу наво

گه ز تعریف گل و بلبل دهم برگ و نوا